Wedstrijd Vogelverschrikkers Maken

Helden op Stokken betreden het Land van Oirschot

De schrijver en filosoof Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) wist het al, "je moet aan kinderen en vogels vragen hoe kersen en aardbeien smaken." Tot op de dag van vandaag is deze uitspraak nog steeds actueel.

In het Land van Oirschot, waar veel lekkere producten vandaan komen weten ze het als geen ander. Om de vogels wat variatie en een uitdaging aan te bieden heeft het Land van Oirschot besloten om de akkers, verspreid over de gehele gemeente Oirschot te verfraaien met door kinderen gemaakte vogelverschrikkers.
In wedstrijdverband worden kinderen opgeroepen om mee te doen met het maken van de mooiste, origineelste en meest effectieve vogelverschrikkers. Prijswinnaars mogen op safari bij het Groene Woud Rund. Dit is een spannende excursie, waarbij je met electro-golfkarren rondgereden wordt door het prachtige natuurgebied De Mortelen in Oirschot, speurend naar koeien en kalfjes.

Aanmelding voor deze wedstrijd kan door uiterlijk 15 mei 2009 een deelnameformulier in te leveren bij een van de adressen vermeld op het aanmeldformulier.

Per post toesturen mag natuurlijk ook.
Aanvragen van aanmeldformulieren kan bij Jan Robben, via vogelverschrikkers@aardbeien.net

Vogelverschrikkers dienen door de makers te worden ingeleverd tussen donderdag 21 mei 10.00 uur en vrijdag 29 mei 20.00 uur, bij Jan Robben Aardbeien, Boterwijksestraat 15 in Oirschot. Een jury zal de vogelverschrikkers beoordelen, waarna de prijswinnaars hierover bericht krijgen.

Op vrijdag 29 mei om 20.00 uur zullen door middel van een ludieke actie en onder veel media-aandacht de eerste vogelverschrikkers geplaatst worden op het aardbeienveld bij Jan Robben.

Op Tweede Pinksterdag, maandag 1 juni zullen alle vogelverschrikkers te zien zijn langs de route van de Mortelenboerendag. Daarna zullen de vogelverschrikkers allemaal een plaatsje krijgen in de akkers bij verschillende boeren en tuinders in Oirschot, Spoordonk en Oost- West-, en Middelbeers. Hier kunnen ze tot in de nazomer bewonderd blijven worden. Leuke tip voor een dagje uit in Oirschot.

En er is nog ontzettend veel meer te proeven en te vertoeven in het Land van Oirschot !!

Probleemloos genieten

“Als ú het maar vreet”, zijn de laatste woorden van Martine Bijl in het nieuwe STER-spotje van HAK. Grappig bedoeld natuurlijk, maar een beetje minachting van de consument spreekt er ook wel uit. Ik ben ook benieuwd of het nog te eten zal zijn. Er wordt namelijk weer volop gebakkeleid over de contractprijzen voor industriegroenten heb ik begrepen. Met het mes van de supermarkten op de keel moet het allemaal nog goedkoper. Alle waar naar zijn geld denk ik dan onderhand.
Sommige fabrikanten hebben er al iets op gevonden voor het geval ons eigen product te duur gevonden wordt. Je laat wat Oost-Europese aardbeienprut overkomen, vermengt het met wat Afrikaanse rietsuiker en plakt er dan de naam Brabants Genot op. Maakt niet uit, de consument weet het niet en als die het maar vreet is het goed.

Probleemloos Genieten is de nieuwe merkbelofte van de Nederlandse voedingstuinbouw, zoals onlangs gepresenteerd door GroentenFruit Bureau. Niks mis mee natuurlijk, dat willen we allemaal. Kom in de Kas maakt er meteen werk van door een samenwerking aan te gaan met meukkoning Honig. “De samenwerking is een goede match: de glastuinbouwers telen de verse groenten, Honig zorgt er vervolgens voor dat deze groenten van eigen bodem smaakvol op tafel komen te staan”, zo meldt het persbericht. Alsof groenten van zichzelf niet smaakvol genoeg zijn. Aan veel groenten zit inderdaad heel vaak kraak noch smaak. Daar is nog een wereld in te winnen.

Ideaal is de combinatie met Honig wel als je witlof wil eten , maar geen witlof wilt proeven. Of als je de kinderen spruitjes wil laten eten, zonder dat ze de typische spruitjessmaak leren kennen. Met Honig zie je de maaltijd probleemloos naar binnen schuiven en het is genieten als de pannen helemaal leeggegeten worden. Meuk of geen meuk, als ze het maar vreten.
De kracht van Honig is dat ze “ezelbestendige” producten verkopen. Bij de bereiding thuis kan er vrijwel niks fout gaan en het smaakt altijd hetzelfde. Zou de tuinbouw ook niet meer moeten investeren in eigen “ezelbestendige producten”?

Welke consument weet bijvoorbeeld nog hoe je zoiets simpels als gestoofde prei moet maken? Ga prei telen op watercultuur, waardoor je zandvrije prei kunt oogsten. Leg hem in het schap als “een pan gestoofde prei”, met een boodschappenlijstje erbij voor de overige benodigde ingrediënten. Heerlijk smullen zullen ze, dat is nog eens wat anders dan dat vreten.

Gezonde droge meuk

Wat moet je als consument toch gelukkig zijn tegenwoordig. De supermarkten vechten elkaar de tent uit. Heel erg veel levensmiddelen kun je daarom voor een habbekrats kopen. Je hoeft geen hogeschool gehad te hebben om te kunnen snappen dat minstens één schakel in de keten zwaar de pineut is. Je hoeft ook niet meer zelf te koken, want uit het koelvak grijp je zo de kant-en-klare boerenkoolstamppot of de lasagne bolognese. Op de verpakking vind je tussen alle E-nummers wellicht ook nog wat toegevoegd plantaardig materiaal.

Je hoeft ook niet meer zelf na te denken over wat je het beste kunt kopen als je jezelf hebt voorgenomen om gezonder te gaan eten. Staar je in de winkel gewoon blind op het (I)k (K)ies (B)ewust logootje. Laad je kar gerust vol met heerlijke IKB-taarten, -ijsjes, -poedersoepjes, -pizza’s en -dressings. Voel je dan ook vooral niet schuldig tegenover je gezin dat je ze dit spul voorzet. Je zet immers een gevarieerde maaltijd op tafel.

En wat nóg leuker is en vooral ook handiger: je hoeft geen verse groenten en fruit meer te kopen. Mensen hou toch op met die zelfgemaakte groentesoep. Met een zakje Cup-a-Soup ben je er ook. Nee, beter is het nog, want op die zakjes staat het IKB logo en dat wordt ondersteund door het Voedingscentrum. Op die verse groenten staat helemaal niks. Al dat gesjouw ermee dat is dan ook een beetje overbodig, niet dan? Scheelt ook weer in de taks voor al dat groenafval. Misschien is er nog wel paprikachips met een IKB logo, aardappels en paprika in één. Nee, als consument heb je tegenwoordig niks te klagen.

Gelukkig zijn er ook nog mensen, zoals journalisten en consumenten die zich over deze ontwikkeling wél druk maken. Op Nederlands actiefste discussieforum over voeding, Foodlog is weer een discussie aan de gang over gezondheidsclaims. Maggi Opkikker Groentefit van levensmiddelengigant Nestlé is ditmaal het lijdend voorwerp. “Het gezonde tussendoor-soepje” schrijft Maggi in een reclame-uiting met een afbeelding erbij die suggereert dat het soepje een volwaardig alternatief is voor verse groentesoep. Op de verpakking schrijven ze ook nog: “helpt bovendien je lichaamsgewicht op peil te houden”.

Vakblad AGF-weblogger Madelinde Daane heeft zich over dit onderwerp ook al eens opgewonden in haar bijdrage Veggie-Bashing. Microgroentegoeroe Rob Baan van Koppert Cress, die volgens mij écht gezonde producten verkoopt, heeft er desondanks een serieus akkefietje met de Voedsel en Waren Autoriteit mee beleefd.

Er wordt dus duidelijk met twee maten gemeten, als het gaat om voedingsclaims. Misschien zijn de grote voedingsconcerns slimmer dan wij. Misschien hebben onze lobbyisten dit onderwerp nog niet op hun prioriteitenlijstje staan. De consumptie van verse groenten en fruit gaat de laatste jaren steeds verder achteruit. Tegelijkertijd slaagt de poederindustrie er steeds weer in om ongestraft consumenten te misleiden met nieuwe “gezonde” droge meuk.

Foodlogger en Keuringsdienst van Waarde presentator Wouter Klootwijk vindt dat producenten en dus ook telers geen doktertje mogen spelen. Daar ben ik het mee eens, maar dan moet iedereen ook over dezelfde kam geschoren worden.

Hoe zit het eigenlijk? Waar is onze lobby voor die gelijke behandeling? Is er ook maar een millimeter veranderd na de “affaire Baan”? Kom op, wat doen we eraan? Of schonk Rob ons een gezellig glas en deden we een heerlijke plas om daarna gewoon weer als lulletjes rozenwater door te ploeteren?

Recessiemarketing

Er is nu een interessant verhaal over recessiemarketing van Frans-Peter Dechering van Blooming Bizz Management te lezen op

Recessiemarketing, door Frans-Peter Dechering

Mijn reactie erop is te lezen op

Reactie van Jan Robben

Een gezond en booming nieuw jaar

klik op de foto om deze te vergroten

Geen gezeik, iedereen rijk

“Samen voor ons eigen” was de slogan van de Koot & Bie typetjes Jacobse en Van Es als boegbeelden van De Tegenpartij. Voor de tuinbouw is dit thema weer actueler dan ooit, getuige ook het vele missiewerk om het aanbod zoveel mogelijk te bundelen. “Nederland is groot geworden door de vrije jongens, die nooit te beroerd waren om 48 uur ! per dag hun handen te laten wapperen”, aldus De Tegenpartij. En ze vervolgen met: “De vrije jongens worden met uitroeiing bedreigd, ze zijn een gevangene van het systeem geworden. Stem daarom op De Tegenpartij”. Dat was 30 jaar geleden en op YouTube kun je het allemaal nog terugzien.
Het systeem van nu moet ook rigoureus op de schop. Een beetje sleutelen helpt niet meer. Prei, spruiten en vele andere producten verlaten voor hooguit enkele dubbeltjes het erf van de tuinder. Wat er verderop in de keten met het product gebeurt, daar heeft de tuinder geen enkele invloed op. Eenmaal als gevangene van dit systeem geketend lijkt er geen ontkomen aan. Weg met de keten oude stijl !!

Het is tijd voor iets nieuws.
Nu de producten dan toch bijna niks meer opbrengen is de tijd rijp voor het eveneens op Koot & Bie geïnspireerde “geen gezeik - iedereen rijk”- concept. Kern van het concept is niet de keten, maar een ketting, met een sluitinkje. Een ketting hetzelfde als een keten? Het is maar hoe je het bekijkt. Ten opzichte van de keten is een ketting geschikt om iets mee vooruit te bewegen en in het geval van een halsketting is het een sieraad. En daar kun je makkelijker fans voor krijgen dan voor een keten aan je been, met een ijzeren bol aan het eind. Essentieel voor het concept is het sluitinkje om de ketting eindloos te maken.

Ik stel me zo voor dat een collectief preitelers, of voor mijn part spruiten- of tomatentelers, samen met een logistiek dienstverlener en een retailorganisatie een gesloten ketting vormt. Alle partijen brengen hun product of dienst “om niet” in en leveren hiermee de energie en het smeermiddel om de ketting voort te bewegen. Geen dagelijks gekissebis over prijzen dus tussen telers- en retailorganisatie. Gezamenlijk worden afspraken gemaakt over de winkelverkoopprijs, acties, volumes, kwaliteit, restpartijen, derving, enzovoort. Kosten voor derving komen niet alleen op het bordje van de retail te liggen. Alleenrecht voor het voeren van het merk kan bespreekbaar zijn.

Promotie kan gezamenlijk worden opgepakt en veel free publicity genereren . Net zoals dat bij de introductie van het streekproductenmerk GIJS ook voor PLUS-Retail veel krantpubliciteit heeft opgeleverd. Supermarkten kunnen zich profileren met het verhaal dat ze de boer ook een goede boterham gunnen. En zo zijn er nog genoeg kunstjes te bedenken die win-win opleveren. Alle betrokken partijen werken coöperatief samen en op basis van de werkelijke kostprijzen die iedere schakel heeft worden de marges verdeeld volgens een bepaalde wellicht nog uit te vinden formule. Het concept moet zodanig worden opgezet dat er voor alle partijen aan het eind van het jaar een maximaal bevredigend saldo overblijft.

Voorwaarde voor het slagen van het concept is dat het product een merknaam heeft, als zodanig herkenbaar is bij de consument en zich op de een of andere manier onderscheidt van het concurrerende product. Het Unique Selling Point moet glashelder zijn en daarmee kun je fans maken. Fans zijn meer dan alleen maar klanten. Fans zijn ambassadeurs en die maken een “geen gezeik – iedereen rijk”- concept succesvol. Vraag het anders maar eens aan Marco Borsato of Frans Bauer.

Het Frambozeneffect

Fotografie: Magazine TROUWEN/Marcel van Driel

“Sap van aardbeien blijkt het meest effectieve afrodisiacum te zijn. Het sap zorgt ervoor dat koppels gepassioneerder kussen. Ook blijkt dat het sap van aardbeien een groot effect heeft op de seksuele lust bij mannen én vrouwen. Mannen voelen zich vrolijker en meer opgewonden na een slok van het sapje. Naast het feit dat aardbeien ook goed zijn voor je seksleven, is het een goede bron van antioxidanten. Deze stoffen zouden het risico op hartziekten verminderen.”

Ik kwam het berichtje deze week tegen in het Agrarisch Dagblad. Twee dingen vond ik er wat minder aan. Ten eerste stond er in plaats van aardbeien, granaatappel geschreven en ten tweede is het veel effectiever als dit soort artikelen in gezondheidsbladen en culinaire glossy’s zou verschijnen.

Een aantal jaren geleden werden we plotseling verrast met een soortgelijk berichtje over de weldadige uitwerking van het eten van frambozen op het lichaam. Er ontstond een kettingreactie van artikeltjes, her en der in de bladen. Bovendien was in één klap bewezen dat dit soort free publicity zoden aan de dijk zet voor de afzet. Door de vermeende en ook reële groeikansen voor de frambozensector konden een aantal grote afzetorganisaties de verleiding niet weerstaan om het telen van frambozen eens flink te promoten. Voor een deel geholpen met GMO geld zijn de laatste jaren steeds grotere arealen frambozen uit de grond gestampt. Met als gevolg een telersprijsniveau van ver onder de maat.

Het is niet te hopen dat consumenten nu hun heil ook nog eens gaan zoeken bij die granaatappels. Gelukkig zijn aardbeien, frambozen en andere soorten kleinfruit nog een heel stuk knapper dan die lelijke granaatappels. Volgens mij is het frambozeneffect iets waar we meer rekening mee moeten houden. Kort rijk is leuk en verleidelijk, maar als dat vervolgens lang arm wordt is het rampzalig.