Weekblog week 45 - 2010 (7 t/m 13 november)

Het wordt tijd om de bakens te verzetten. De liefde voor de smaakaardbei is groot en ik heb veel waardering voor de fans en mijn ambassadeurs. Maar om de continuïteit te garanderen moet er gereorganiseerd worden. Hoe? Dat zal de toekomst uitwijzen.

We hebben de afgelopen jaren een naam opgebouwd in Aardbeienland

Het is tijd voor een nieuwe uitdaging. Lees mijn blog om er meer van te weten te komen.

Deze week is het filmpje gemaakt ter gelegenheid van de finaleplaats van ons product Volsmaakt in De Smaak van Nederland 2010. Binnenkort kan er gestemd worden voor de publieksprijs. Ik geef wel een seintje :-)

Het moet nu dan toch maar eens gezegd worden onderhand. Deze week zijn we met een groepje vooruitstrevende boeren en tuinders bij elkaar geweest om eens na te denken over hoe we toch in 's hemelsnaam uit die verstikkende vastgeroeste ketens kunnen komen. Ontketen de Keten hebben we ons initiatief genoemd naar aanleiding van de discussie over 'Kannie ligt op het kerkhof' op Foodlog. Ik heb me 3 jaar geleden al ontketent van The Greenery en daarmee een sprong in het diepe gewaagd.

.

Het pootje baden daaraan voorafgaand bracht me te weinig voldoening want de spelregels van The Greenery verhinderden me om mijn eigen vleugels uit te slaan. Ook nu nog wordt eigen creativiteit ernstig belemmerd binnen afzetorganisaties hoorde ik van enkele telers die er nog wel bij betrokken zijn. Maar goed, als de regels van een club zijn zoals ze zijn dan moet je als ondernemer zelf de keuze maken om daar wel of niet naar te willen leven. Ik heb er dus voor gekozen om dat niet te doen.

.

Gaandeweg heb ik daarna wel ervaren dat sommige dingen leuker zijn geworden, maar dat het er zeker niet gemakkelijker op geworden is. Leuker werd het om zelf het contact met de markt te hebben, van supermarkten tot consumenten. Het bedenken en ontwikkelen van nieuwe concepten en producten, het bij elkaar zoeken van mensen en bedrijven daarvoor en het uitdragen van de boodschap gaan me ook makkelijk af. Zo makkelijk dat ik nu om de haverklap gevraagd wordt om mijn verhaal te komen delen met anderen, ook buiten onze sector. Jammer genoeg mag dat dan meestal weer niks kosten. Daar ben ik dan eerlijk gezegd wel teleurgesteld over. In mijn verhaal zit immers ontiegelijk veel leergeld geïnvesteerd.

.

Het zelf met de markt aan de slag gaan en het ontwikkelen van concepten is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik denk dat de helft van mijn tijd daar tegenwoordig wel in verdwijnt. Het schijnt dat als je iets leuk vindt en het je gemakkelijk af gaat dat je dan vrijwel automatisch daar meer tijd in steekt dan je eigenlijk beschikbaar hebt. We zijn bovendien een vrij kleinschalig bedrijf, zeker voor hedendaagse begrippen en we zitten ook nog eens op een locatie waar het uitzicht heilig is verklaard. Dus hoe ik het ook wend of keer, er lijdt altijd iets onder het gebrek aan tijd. Privé gezondheidsproblemen in het gezin kwamen er dit jaar nog extra bij.

.

We staan nu voor een duivels dilemma. De belangstelling voor lekkere aardbeien groeit met het jaar. Daar liggen kansen voor ons zou je zeggen. Mijn chronische tijdgebrek zorgt er echter voor dat ik geen optimale aandacht kan besteden aan de teelt en tegelijkertijd de markt aan het bewerken ben. Ons bedrijf is daarnaast qua oppervlakte te klein om een fors grotere hoeveelheid aardbeien te produceren, dat wél nodig is om rendement te kunnen maken.

.

Het zou niet verstandig zijn denk ik om tegen beter weten in op deze kleinschalige manier door te gaan. We zouden nog best enkele jaren heel veel consumenten blij kunnen maken met 'smaakaardbeien'. Ik zou me nu voor 100% op de teelt van de aardbei moeten gaan toeleggen en maar hopen dat de volgende schakels in de keten zoveel compassie met mij hebben dat ze mijn spullen wel goed zullen verkopen. Maar ik ben bang dat we dan binnen niet al te lange tijd toch tot de conclusie moeten komen dat het geen haalbare kaart is. Ook de belangstelling die onze kinderen hebben in de aardbeienteelt weegt nu al zwaar mee. Ze zijn alle vier wel ondernemend van aard, maar ze zien de wereld al heel wat groter dan een aardbei.

.

Als ik me volledig zou kunnen gaan toeleggen op de doorbraak van de smaakaardbei dan zie ik daar geweldig veel kansen voor. Door samen te werken met telers die niks liever doen dan telen en dat ook heel erg goed kunnen, kunnen we de Jan Robben-waardige smaakaardbei minder afhankelijk maken van mij. Zodat niet, als ik de stekker er een keer uit trek in één keer het hele concept op zijn gat ligt. Ondertussen kan ik mooi verder gaan met het ontwikkelen van innovaties en het ontplooien van de marketingkant, het contact tussen, teler, retailer en consument. Dat vind ik persoonlijk ook de leukste kant van het vak geworden. Telen is ook leuk, maar het moet dan wel voor 100% goed lukken en voor een concurrerende kostprijs.

.

Er worden overigens wat kansen gemist als ik eens om me heen kijk in de tuinderswereld. Iedereen is maar druk bezig met produceren en de producten worden bij wijze van spreken maar gewoon langs de kant van de weg gezet. In de hoop dat een toevallige voorbijganger er iets mee doet en er nog wat voor over heeft. Ook dát kan beter, makkelijker en leuker.

.

Al met al denk ik dus dat de toekomst van de smaakaardbei en zijn verovering van het winkelschap er meer bij gebaat zijn dat ik die nieuwe uitdaging aan ga. Hoe dat precies zal gaan weet ik nog niet, maar eerst moet die ene duivelse knoop doorgehakt worden. De komende week zal dat vermoedelijk gebeuren. Dan weet u dat alvast!

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 44 - 2010 (31 okt t/m 6 nov)

We zijn met ons nieuwe product in wording Volsmaakt doorgedrongen tot de finale van De Smaak van Nederland 2010. Leuk is dat we het mogen opnemen tegen andere smaakkanjers zoals onze versvrienden www.tas-toeambachtelijk.nl en www.honingtomaten.nl

Door het kiezen van andere rassen, zoals deze Darselect kunnen we lekkerder aardbeien op de keukentafel krijgen, maar soms, omdat ze minder vatbaar zijn voor schimmels ook iets doen aan verkleining van de kans op residuen. Het telen van deze rassen levert wel een hogere kostprijs op en jammer genoeg is dat risico nog steeds moeilijk te delen met supermarkten

De aardbeiplanten krijgen al een beetje herfstkleur. De tijd breekt al weer bijna aan om ze in te vriezen.

De schuren zijn afgelopen week weer eens opgeruimd. Mooi werk als het klaar is

Over een week of drie zullen we aan het inpakken van de aardbeiplanten kunnen beginnen. Aan de kleur van de planten te zien beginnen ze al te denken aan een winterslaap. Op het moment dat ze in rust zijn is het moment aangebroken om ze in de vriescel op te slaan, bij 1 graad onder nul. Op deze manier kunnen we de winter voor de planten zo lang laten duren als we zelf willen. 9 maanden opslaan is geen enkel probleem voor een aardbeiplant. Als ze in mei of zelfs augustus ontdooid worden en direct daarna weer geplant, groeien ze als een speer weg alsof ze even op vakantie zijn geweest. Met het invriezen houden we de planten dus een beetje voor de gek. Zo kunnen we met dezelfde aardbeirassen de oogst over een heel lange periode spreiden.
.
Leuk was het dat we met ons product in wording Volsmaakt, afgelopen week zijn doorgedrongen tot de finale van De Smaak van Nederland. Een soort Popstars of X-Factor, maar dan voor het lekkerste nieuwe product van Nederland. Volsmaakt, eigenlijk een soort 'opnieuw uitgevonden vers' moet nog even een finishing touch krijgen voordat het op de markt komt, maar dan zal er ook echt iets vernieuwends staan. Ik kan haast niet meer wachten op de introductie. Op 30 november weten we wie de wedstrijd gewonnen heeft. Drukke dag dan, want ook bij TEDxAmsterdam ontbreken we dan niet.

Op gezette tijden verschijnen er berichten over hoe het gesteld is met de aanwezigheid van residuen van stofjes die niet thuis horen op groenten en fruit. Balen is dat altijd weer en deze week was het dus weer zover. De Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit had zijn jongste bevindingen gepresenteerd en dat is dan voor clubjes als Milieudefensie en het tv-programma Radar weer een leuke aanleiding om de boel eens uit zijn verband te rukken en hun bestaansrecht te bewijzen.
.
Kwalijk is dat ze geheel ten onrechte de Nederlandse aardbei daarbij in een kwaad daglicht gesteld hebben op basis van verkeerd geïnterpreteerde informatie. Over wat we als telers van deze laster vinden en de reacties erop van anderen, zie dit verhaal op Foodlog. We zijn en we blijven toch kwetsbaar voor negatieve berichtgeving. Tja, kunnen we er iets aan doen? Ja ik denk het wel.

Loop de lijst met gevonden residuen maar eens na en dan zie je dat die residuen wat Nederlandse aardbeien betreft allemaal onder het wettelijke maximum toegestane niveau zitten. Niks aan de hand dus, maar als je wat dieper gaat zoeken dan zie je dat het vaak dezelfde middelen zijn die nog een remspoortje hebben achtergelaten. Ook al is het allemaal nog binnen de wettelijke normen, ik zou toch eens gaan kijken of we die middeltjes niet weg kunnen laten. Of uit eigen beweging een langere dan toegelaten veiligheidstermijn in acht nemen. Of proberen het bewuste middeltje te vervangen voor een ander middeltje wat misschien sneller afbreekt.

.

Het zijn bij aardbeien vaak de schimmelbestrijdingsmiddelen waarvan een zeer miniem, maar desondanks toegestaan restje teruggevonden wordt. Meeldauw en vruchtrot zijn dan meestal de kwaaltjes waartegen die middelen ingezet zijn. Bekend is dat het meest geteelde aardbeienras in Nederland in bepaalde periodes nogal gevoelig is voor meeldauw. Er zijn ook rassen die dat probleem een stuk minder hebben. Helaas leveren die andere rassen meestal veel minder kilo's product op en hebben de aardbeien daardoor dan een hogere kostprijs. Jammer genoeg is het zó ontiegelijk moeilijk om het risico van het kiezen voor andere rassen en innovatie op het gebied van duurzaamheid te delen met de retail. Uiteindelijk wint toch weer de laagste kostprijs en zo wordt het verbeteren van de wereld wel heel hard afgeremd.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 43 - 2010 (24 t/m 30 oktober)

Ik ben op zoek naar ideeën om de omloopsnelheid en presentatie van onze aardbeien sterk te verbeteren. Hebt u leuke ideeën en wilt u ze met mij delen?

Twee Strawberrytrees waren er deze week opgesteld bij een bruiloft op Landgoed Groenhoven in Bruchem

Deze week is er eentje van inspiratie, creatie en innovatie geweest. Maandag was echt een superdag bij de Food Inspiration Day. Wat je allemaal niet kunt doen om eten spannender en leuker te maken. Kijk maar eens op het filmpje wat er van gemaakt is (klik op Food Inspiration Days 2010). O ja, hier ook nog een filmpje wat ik zomaar gekregen heb van Bizzual, omdat hij wilde laten zien wat hij kan.

.

Met de Volsmaakt innovatie hebben we deze week weer vooruitgang geboekt. Dat was in ieder geval een champagnetoost waard. De marktintroductie komt steeds dichterbij, hoewel het eerste half jaar nog in beperkte mate. Er moet eerst weer nieuw fruit groeien van de volgens ons als beste uit de bus gekomen rassen. En dat groeit voor Volsmaakt alleen maar in de zomer. Het is 100% zomerfruit wat we gaan verwerken, logisch ook, want dan is het op zijn lekkerst. Ondertussen broeit de volgende aardbeieninnovatie alweer..... (TOPsecret)

.

Het creëren van een goed doortimmerd nieuw bedrijfsplan is wel de grootste bezigheid waar ik de laatste tijd mee bezig ben geweest. Omdat ik toch best wel eigenwijs ben moet het natuurlijk weer iets worden wat anders is dan anders. Het móet ook anders, want mijn product is ook anders, hoewel het in zijn blootje toch ook weer heel gewoon lijkt. Goed, laat ik er niet al te cryptisch omheen draaien: ik heb de uitdaging gesteld op een vergroting van het marktaandeel Jan Robben-waardige aardbeien met 500 tot 1000 %. Is dat schrikken voor u? Nee, valt wel mee hoor, want dan hebben we het nog maar over 1% van de in heel Nederland geteelde hoeveelheid vollegrondsaardbeien.

.

Beetje lef moet ik wel hebben, al zeg ik het zelf, maar met dat beetje wat we de afgelopen jaren gedaan hebben veroveren we de markt niet, nee, dan kunnen we het wel schudden. Dan blijft het bij hier en daar wat speldenprikjes, waarmee we een paar mensen blij kunnen maken. Mensen die onze aardbeien kennen, die weten waar ik het over heb. Nu willen we de smaakaardbei gaan uitrollen over Nederland. We moeten mee in de vaart der volkeren en grotere volumes van dat lekkers produceren tegen een acceptabele consumentenprijs. Over hoe ik die aardbeien bij elkaar wil krijgen heb ik in de vorige blogs al wat geschreven. Franchising noemen ze dat.

.

Maar liefst vijf, best wel flinke winkelketens of ander interessante verkoopkanalen hebben inmiddels interesse getoond, dus ik ben hoopvol gestemd over hoe het verder gaat. Het gaat er mij niet om, om andere aanbieders van aardbeien uit het schap te drukken. Sterker nog, dat zou me met mijn 1% marktaandeel ook helemaal niet lukken. Ik wil dat u voortaan moet kunnen kiezen in de winkel. Net zoals je tussen verschillende soorten appels kunt kiezen, zo moet dat ook met aardbeien.

.

Ik besef dat ik die stevige plaatsen in de supermarkt nog waar moet maken. Behalve het leveren van heel lekkere aardbeien wil ik mijn klanten nog iets anders leveren. Ik zie aardbeien soms veel te lang in het winkelschap liggen, soms lijken ze zelfs rijp voor het scheerapparaat. Hoe lekkerder een aardbei is hoe kwetsbaarder dat ie is, dus ik ben ook erg gebaat bij een hoge omloopsnelheid van de doosjes aardbeien.

.

Op de een of andere manier zou ik dus wel wat verkoop- en/of promotieondersteuning bij de aardbeien willen leveren. Natuurlijk heb ik al wel wat ideeën, maar ik zou ook graag van u eens wat ideeën willen krijgen. Hoe kunnen we supermarkten helpen om veel aardbeien te verkopen en dan vooral die lekkere natuurlijk? Voor de beste 3 ideeën stel ik een pakketje met Aardbeienlekkers beschikbaar.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 42 - 2010 (17 t/m 23 oktober)

Het paviljoen vol trends en innovaties op de SIAL. Zoals ik het bekeken heb zijn veel innovaties en trends niet veel meer dan een leuke verpakking met daarin een doodgewoon product. Zou daar de toekomstige consument nog steeds intrappen?

Deze stond tussen de trends en innovaties. Een beker met vruchtenpuree, met exact 61 frambozen erin :-) 100% fruit, maar wel verhit ter conservering. De voedingswaarde zal dus niet gelijk zijn aan die van 61 frambozen denk ik zo. O ja, ook nog vetvrij....

Hier nog zo'n potje met vruchtenpuree, ook 100% fruit, maar deze keer noemen ze het een smoothie. Ook verhit. Ik zou toch haast zeggen dat we met Volsmaakt dan toch zeker wel een echte innovatie te pakken hebben. Volgende keer zelf op de SIAL staan?

Op de Dutch Design Week stonden deze leuke presentatiedingen van aan elkaar gelaste kromme lepels.

Onze Strawberrytree mocht zaterdag een bijeenkomst van Provincie Noord-Brabant opluisteren tijdens de Dutch Design Week. 4 jaar geleden waren we met dit ontwerp zelf genomineerd voor de Nederlandse Designprijzen.

Met het dichterbij komen van de winter is er over aardbeiplanten an sich niet zoveel spectaculairs te vermelden deze week. De planten gaan zo langzamerhand richting de winterrust en dat kun je al zien aan hier en daar een herfstkleurig blad. Het groeit nog steeds wel een beetje en dat moet ook voor de bloemknopaanleg. Over een maand worden de planten ingepakt voor de bewaring in de koelcel. Daar kunnen ze dan hun winterslaap rustig uitzitten om in de loop van volgend jaar weer vrijgelaten te worden.

.

De afgelopen week is begonnen met een ritje naar Parijs, waar ik samen met Rene Bink, directeur van StreekSelecties naartoe ben geweest voor een bezoek aan de levensmiddelenbeurs SIAL. StreekSelecties is een belangrijke afnemer van mijn aardbeien, want alle aardbeien van ons die bij PLUS of DEEN terechtkomen gaan via hen. Mooie gelegenheid dus om langdurig te brainstormen over hoe we het volgend jaar gaan doen.

.

Op de beurs heb ik geen verse aardbeien en zeer weinig groente en fruit gezien, maar goed, daar schijnen we de Fruitlogistica in Berlijn voor te hebben. Omdat we zelf nu bezig zijn met Volsmaakt en er regelmatig nieuwe innovatie-ideeën opborrelen voelde ik me op die beurs toch best thuis. Veel te groot is die beurs om alles in een dag te zien, maar gelukkig hebben ze een groot aantal opvallende innovaties bij elkaar gezet in een apart paviljoen. Met ons product in wording Volsmaakt sluiten we in ieder geval perfect bij die trend aan. Fast Fresh is de trend zoals Foodtrendwatcher Hans Steenbergen van Shoot my Food de categorie noemt waar onze innovatie in thuis hoort. Het schijnt dat de standhouders op die beurs vooral op zoek zijn naar wederverkopers 'all over the world'. Dus wie weet staan we daar volgende keer ook. Zou leuk zijn, maar eerst Nederland verder veroveren.

.

Het blijft me overigens maar bezighouden hoe het toch komt dat het ondanks al die blije consumenten, blije culinaire pers, blije strawberrymob en andere blijheden zo verrekte moeilijk is om stevige afspraken te maken met supermarkten. Als telers moeten wij altijd maar blij zijn dát we mogen leveren aan supermarkten. Nóóit lijken supermarktketens blij te zijn dat ze onze aardbeien mógen verkopen. Het draait er steeds meer op uit dat we voor de kat zijn viool aan het telen zijn. Vollegrondsaardbeientelers, u weet wel die mensen die zomers van 's morgens 6 tot 's avonds 10 uur in de weer zijn voor de allerlekkerste aardbeien, omdat het toevallig ook nog zomer is en ze dan nu eenmaal op zijn lekkerst zijn. Die telers schrijven ook dit jaar weer aardbeikleurige cijfers. Wat voor zin heeft het om nog aan deze loterij mee te blijven doen? Ja, de nood is hoog, dat mag u best weten.

.

Over hoe we onze kansen zouden kunnen vergroten heb ik deze week een boeiend gesprek gehad met iemand die de ins & outs van de supermarktwereld kent. Hij heeft zelf in zo'n keten gewerkt en adviseert nu ook grote fabrikanten bij de supermarktgang van hun producten. Eerlijk gezegd doen we al heel veel dingen die hij me aanraadde, maar goed, er is altijd iets te verbeteren. Wat me het meest bijgebleven is van het gesprek is dat het supermarkten totaal niet interesseert of hun leveranciers kopje onder gaan of niet. Dat is volledig ons eigen risico. Dus willen wij investeren in een beter product wat ook door consumenten significant lekkerder gevonden wordt dan is dat óns probleem. Jammer, want zo blijft de tuinbouw toch voornamelijk uitwisselbare bulk produceren, want dan kun je het product tenminste nog altijd ergens anders kwijt in tegenstelling tot nicheproducten.

.

De komende weken ga ik een eerste rondje doen langs de vaste afnemers van afgelopen seizoen en ook een paar potentiële afnemers. De goeie intenties zijn er allemaal wel, maar de tijd dat ik daar genoeg aan had is allang op. Via een franchise formule zoals ik die voorsta met een of meer andere telers zijn we in staat om heel veel echt lekkere aardbeien te telen. Maar zonder redelijke zekerheid aan de verkoopkant houdt het smaakaardbeienverhaal gewoon op. Laat u het gebeuren dat we het kind met het badwater wegspoelen?

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

Groeten van Jan

.

P.S. reageer gerust op mijn berichtjes, doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 41 - 2010 (10 t/m 16 oktober)

Je zou het niet direct zeggen, maar de bloemknoppen die volgend jaar uit de aardbeiplanten komen, zitten nu al voor een groot deel in dit stukje plant verstopt

Ook nu nog krijgen de planten regelmatig water met een beetje eten erbij (meststof). Afhankelijk van het verloop van de bloemknopaanleg wordt het menu samengesteld

Kleurrijk en een lekker ding, maar omdat ie toevallig een andere naam en vorm heeft dan zijn grote massa soortgenoten is ie moeilijker in het winkelschap te krijgen


Omdat ik steeds op zoek ben naar inspiratie en omdat ik meer wil weten van wat er leeft in de retail (supermarktbranche) ben ik naar de SIAL 2010 geweest. Daarover volgende week meer

Hopelijk gaat de lekkere aardbei de lekkere druif niet achterna. Lees deze blog over De Westlandse Druif maar eens.

Deze week zijn enkele aardbeiplanten voor een eerste onderzoek opgestuurd. Onder de microscoop kun je nu al de eerste aanleg van bloemknoppen waarnemen. De kunst is om de opkweek zo te sturen met bemesten dat er volgend jaar een optimale hoeveelheid bloemen uit komen. Niet te weinig bloemen en dus aardbeien, maar ook niet teveel. Veel aardbeien is fijn, maar niet als het vooral kleintjes zijn die geplukt moeten worden. Om dan maar meteen een fabeltje uit de wereld te helpen: kleine aardbeien zijn niet per definitie lekkerder dan grote aardbeien. De smaak heeft nul-komma-nul met de grootte te maken.
.
Nog elke dag krijg ik reacties van mensen die afgelopen zomer aardbeien gekocht hebben. Leuk is dat wel. Blijkbaar komen met het kouder worden van de dagen de zoete herinneringen aan de zomer weer bovendrijven. Op het Food4You Congres vorige week in Ede, schijn ik onderwerp te zijn geweest van een levendige discussie. Ik ben er zelf niet bij geweest, maar sms-jes en tweets zorgen er tegenwoordig voor dat je het snel weet als er over je geroddeld wordt of in dit geval waarderend gesproken. Kriebels krijg ik er soms van als ik weer eens als voorbeeld aangehaald word, terwijl ik niet zelf naar zo'n congres kan komen omdat ik me op dat moment de pleuris aan het prakkiseren ben over de toekomst van de smaakaardbei.

.

De verkoop van de aardbeien in de afgelopen zomer, de geweldige strawberrymob waarover ik me nog steeds verwonder en de bemoedigende reacties op onze aardbeien bieden perspectief voor de toekomst. Maar ook de ondersteunende geluiden voor onze manier van ondernemen en al die andere goedaardige signalen geven steeds meer aan dat de richting die we gekozen hebben een goeie is.

.

En nu moet of mag u me weer gaan helpen. Stel nu dat we 10 keer zoveel aardbeien -maar dan dus die echt lekkere- zouden willen gaan verkopen. De markt is er klaar voor zou je zeggen, althans u als consument eet als u de kans krijgt liefst de lekkerste aardbeien die er zijn. Ware het niet dat er tot op heden niet echt goeie seizoensbestendige afspraken met supermarkten te maken blijken te zijn. En nu komt ie: help eens mee denken over hoe we ervoor kunnen zorgen dat zaken doen met supermarkten niet bij vrijblijvende beloftes blijft. Of hoe we onze aardbeien op een andere manier onder het bereik van vrijwel iedereen kunnen krijgen. Maar eerlijk is eerlijk, supermarkten zouden zich daar erg goed voor kunnen lenen.

.

Het telen van aardbeien die anders zijn dan gewone aardbeien is veel te risicovol als er geen stevige afspraken aan de verkoopkant gemaakt kunnen worden. In de vrije handel worden afwijkende aardbeienrassen namelijk gediscrimineerd. Smaakaardbeien zien er anders uit dan de standaard aardbei en ze vallen als minderheid in het niet van de grote bulk. Daardoor zijn ze vrijwel onverkoopbaar, althans ze brengen de kosten van het telen bij lange na niet op. Raar misschien, maar toch echt waar.

.

Afgelopen week was ik bij De Westlandse Druif, een themapark waar nog echte Nederlandse druiven geteeld worden. Vergeleken met de mediterrane druiven die ons gewoonlijk in de maag gesplitst worden, zijn de Westlandse druiven regelrechte mondvermakers. Maar ja, hartstikke duur ten op zichte van die bulkdruiven. De hele commerciële teelt van die lekkere druiven is daardoor hier al lang om zeep geholpen. Topcateraar Bob Hutten vertelde afgelopen week voor onze ondernemersvereniging Land van Oirschot dat Nederlandse consumenten het respect voor eten zijn kwijtgeraakt. Dat geldt niet voor u natuurlijk, want anders zou u deze blog niet lezen.
.

Instellingen voor ouderenzorg en bijvoorbeeld ook de bajes hebben budgetten waarvoor ze hun gasten moeten zien te voeden. Voor bedragen van minder tot iets meer dan 3 euro moet er iets volwaardigs op tafel komen staan. Logisch dat ze het dan hebben over 'voeding', want als ze 'eten' zouden bedoelen serveerden ze vast iets anders. Als het niks mag kosten krijg je ook niks. En als supermarkten of wie dan ook de producenten uitknijpen totdat ze omvallen, dan blijft er straks in navolging van de befaamde druiven helemaal geen keukentafelgenot meer over. Zou een beetje zonde zijn denk ik.

.

Vorige week had ik het over een franchise model wat ik wilde gaan uitwerken. De eerste enthousiaste reacties heb ik al gekregen, daar ben ik blij om. Genoeg om dat concept enthousiast verder vorm te gaan geven. Maar wat meer zekerheid aan de verkoopkant is nu cruciaal om het ook te doen slagen. Ik ben me nu dan ook extra aan het verdiepen in de retailkant, dus de supermarktbranche en alles wat daar mee te maken heeft. Een bezoek aan de SIAL 2010 ' The Global Food Market Place' in Parijs hoort daar natuurlijk bij en dat is de reden dat deze blog één dag later is gepubliceerd dan dat u gewend bent.

.

Nou mensen, tot volgende keer dan maar weer,
groeten van Jan
.
P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 40 - 2010 ( 3 t/m 9 oktober)

Dit aardbeienpromotieteam kwam ik tegen op het Real Food Festival. Ik heb zelf opgetreden in het programma Lekker van Streek van Omroep Brabant

De kluit zit nokkie nokkie vol met mooie gezonde wortels. Dat is de basis voor een topoogst volgend jaar

Een blik op het hart (de hoofdneus) van een zeer mooie aardbeienplant. De zijneusjes zitten nog verscholen in de bladoksels

Onze Strawberrytree in de stand van Veiling Zaltbommel op de AGF Beurs in Houten (foto www.agf.nl)

Vorige week was de Strawberrytree te zien bij Life4You op RTL4. Rudolph van Veen had er lekkere patisseriehapjes op gemaakt ter ere van de nominatie voor de Televizierring. Toen ik de boom weer van Rudolph in ontvangst heb genomen heb ik hem nog wat proefmonsters Volsmaakt Knijpfruit meegegeven. Ben benieuwd wat hij er van vindt.

De nieuwe aardbeiplanten, die afgelopen juli in trays met potgrond gestekt zijn beginnen nu zijneuzen te vormen. Dat komt mooi uit, want de bedoeling is dat er volgend jaar gemiddeld minimaal 5 bloemtrossen per plant uit komen. Bloemtrossen worden in de oksels van de bladeren aangelegd, althans wanneer er minder dan ongeveer 12 uur daglicht is. Als de dagen langer zijn worden in de bladoksels uitlopers gevormd, waar weer jonge plantjes aan kunnen groeien. Nu is het dus de tijd van de bloemknopaanleg. Het hart van de plant is de zogenaamde hoofdneus en nu komen er dus zijneusjes of zijscheuten aan, die ook weer goed zijn voor de nodige trossen. Grote kans dus dat er genoeg bloemtrossen en dus aardbeien aan de plant komen.

.

Als het weer nog een beetje meewerkt gaat dat trossen aanleggen nog even door. Eind november als de planten in winterrust zijn gekomen slaan we ze dan op in de koelcel bij 1 graad onder nul. Veel lezers vragen zich af wat wij toch in 's hemelsnaam 's winters uitvoeren. Nou onder andere dat dus. Behalve de zorg voor de plantjes zijn we in de rustige periode ook al druk bezig met de verkoop van volgend jaar en met overdenken welke rassen we dan zullen planten.

.

Maar in volgende blogs komt u daar vanzelf achter. In februari a.s. zijn we een jaar rondgeblogt en is het allemaal nog terug te lezen, mocht daar behoefte aan zijn. Maar mag ik het misschien ook een keer een beetje rustig hebben ;-)? In 6 maanden tijd draai ik evenveel uren als een gemiddelde werknemer in een heel jaar. Niet dat ik het erg vind hoor, maar na een druk seizoen moet ik toch ook even kunnen afkicken.

.

Afgelopen week is een echte netwerkweek geweest. De Food Valley Conference, De reizende Smaaktafel van Samenwerkingsverband Regio Eindhoven en de Foodspecialiteiten- en AGF-Beurs in Houten. Alles op een hoop dus. Ik vind het voor mijn eigen toekomst belangrijk om bij dit soort evenementen aanwezig te zijn. Technische beurzen, zoals de Hortifair spreken me juist weer minder aan. Door de keus die we een aantal jaren geleden gemaakt hebben om te focussen op smaak, is de verkoopkant me meer en meer gaan interesseren. Natuurlijk is de teelttechniek ook uitermate belangrijk, maar als ik me daartoe beperk raak ik die lekkere aardbeien aan de straatstenen niet kwijt.

.

Toch voel ik dat wel als een spagaat waar ik in zit. Ik kan niet alles tegelijk en ons bedrijf is te klein om verschillende managers een goede boterham te kunnen laten verdienen. De teelt eist in feite al de volledige aandacht op en door ook nog met die markt bezig te zijn lijdt het een onder het ander. Veel collega's doen niets liever dan aardbeien telen en liefst ook niet meer dan dat. Ik vind juist dat contact met de markt leuk en interessant. Op de een of andere manier zou dat toch te matchen moeten zijn lijkt me. Nu begin ik maar wat te filosoferen, nou ja, ook niet zomaar natuurlijk. Ik meen het zeer serieus. De belangstelling voor echt lekkere producten met een goed verhaal neemt sterk toe, het probleem dat er in de tuinbouw niks verdiend wordt ook.

.

Mijn aardbeien beginnen gretig aftrek te vinden en ik ben mijn tijd steeds meer aan het invullen door het contact met de markt te onderhouden. Het een is het gevolg van het andere en vice versa. Zou het niet fantastisch zijn, vraag ik me af, als enkele echt goeie telers die heerlijke, de naam Jan Robben waardige aardbeien gaan telen? Of zou ik om succesvol te kunnen zijn bij wijze van spreken toch hoogstpersoonlijk elke aardbei zelf voorgeproefd moeten hebben? Ik denk dat we toch eens serieus naar een soort franchisemodel moeten gaan kijken, waarbij iedere belanghebbende doet waar hij of zij het beste in is. Dat de kwaliteit en smaak van de aardbeien met de naam Jan Robben als vanouds of zelfs nog beter moeten zijn, staat wat mij betreft buiten kijf.

.

Mensen, help eens een beetje mee denken. Zou zo'n franchisemodel een manier kunnen zijn om ook in de toekomst nog de allerlekkerste aardbeien in de winkel te kunnen krijgen? Ik hoef met mijn 52 jaar echt niet meer zo nodig de hele dag in de grond zitten te wroeten. Op zijn tijd is dat een mooie afleiding en ik heb er zeker nog geen hekel aan. Maar om ook het aandeel 'smaak'aardbeien in de winkel fors te kunnen laten groeien denk ik dat we het anders moeten gaan doen. Laat ik komende week alvast eens gaan polsen of er een teler is die oren heeft naar zo'n type samenwerking. Of vindt u als consument het niks en waarom dan niet? Of vindt u het wel een goeie gedachte als dat tot minder misgrijpen naar echt lekkere aardbeien leidt?

.

Tussen de bedrijven door stel ik de komende week mijn rug nog wat op de proef met het verwijderen van onkruid tussen de planten. U hoeft er dus echt niet over in te zitten dat ik me de komende tijd ga vervelen!

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes, doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 39 - 2010 (week 26 sept t/m 2 okt)

Volsmaakt, als het aan mij ligt zo snel mogelijk op de markt brengen.

Deze week weer veel mensen gesproken en enthousiast proberen te maken voor onze producten

Onze producten, zoals ze gepresenteerd werden op de Smaakmarkt bij de start van de Food Inspiration Month op De Groene Campus in Helmond
(foto's Niels de Gooijer)

De aardbeiplanten zijn de afgelopen week gestaag doorgegroeid. Water geven was geen probleem, want dat kwam er genoeg uit de lucht vallen. De hele week ben ik vooral bezig geweest met mijn ervaringen delen met anderen, met plannen maken en om als gratis decor op te treden voor overheden en projectenbureaus die je zien als voorbeeld voor anderen. Misschien een beetje cryptisch geformuleerd, maar ik kijk een aantal zaken inmiddels met gemengde gevoelens aan.

.

Leuk vond ik de reacties op mijn presentatie die ik woensdag gegeven heb over het gebruik van sociale media, met in het bijzonder twitter. Over hoe ik dat medium gebruik om in contact te komen met mijn klanten en iedereen die van invloed is op het reilen en zeilen hier. Op de terugweg van het congres van Food & Nutrition Delta en het Topinstituut Food & Nutrition zat ik te bedenken dat ik dit verhaal wel op meer plekken zou willen vertellen. Het verraste mij dat ik blijkbaar toch iets te vertellen had wat mensen aansprak en waar ze zelf nog nauwelijks ervaring mee hadden. Nou ja, wie weet, ik vind zoiets ook leuk om te doen. Niet als specialist, maar als ervaringsdeskundige. Gewoon vanuit mijn hart verteld.

.

Vrijdag was de start van Food Inspiration Month op de Groene Campus in Helmond. Als Foodinspirator mocht ik daar namens de gemeente Oirschot optreden. Die dag heb ik vooral gebruikt om ons nieuwe product Volsmaakt te laten zien en proeven. De reacties waren over het algemeen weer zeer lovend. Hopelijk kunnen we het snel in de markt gaan zetten.

.

De Strawberrytree is deze week ook verschillende keren op pad geweest. Meesterpatissier Rudolph van Veen heeft hem gisteren opgehaald voor de uitzending van vandaag in Life 4 You bij RTL 4 met Carlo & Irene, maar daarover volgende week meer. Een mooie bijkomstigheid van optredens met de Strawberrytree is dat ik vaak wat 'verloren' tijd nuttig kan proberen te besteden. In een vreemde omgeving vind ik het makkelijker om buiten de gebaande paden te denken.

.

Deze keer heb ik in een Hilversumse kroeg een paar uur zitten werken aan mijn nieuwe bedrijfsplan. Dat plan moet er op heel korte termijn zijn. Het zat al langere tijd voor een deel in mijn hoofd, maar nu staat het in grote lijnen op papier. Laten we het zo zeggen: het zal een pijnlijke bevalling worden, een soort reddingsplan voor de smaakaardbei. Klinkt misschien een beetje dramatisch, maar ik wil er geen doekjes om winden. Het is behoorlijk heftig voor me. Ik zie mijn eigen plan wel zitten en dat is het belangrijkste. Hopelijk snappen ze het bij de bank ook, maar ik begin daar ernstig aan te twijfelen. Die houden niet zo van nieuwe dingen als uitdaging heb ik al wel ervaren. Met kiloknallers scoor je daar sneller.

.

Lange tijd heb ik op een soort rotonde gestaan tot ik er af en toe dol van werd. Ik ben er van overtuigd dat ik nu de goeie afslag gevonden heb. Al meer dan 10 jaar zijn we bezig geweest om ons te ontworstelen aan de alles-van-hetzelfde-cultuur. Het was destijds een bewuste keuze om ons meer te gaan focussen op het telen van aardbeien met bijzondere smaak. Nou, dat hebben we geweten! Onze lekkere aardbeien kwamen in een markt terecht die daar helemaal niks van moest hebben. Die smaakaardbeien zagen er voor de leek hetzelfde uit als de doorsnee aardbeien. En wat wij wilden paste niet in de mainstream van de grote afzetorganisaties en supermarkten.

.

De rechttoe-rechtaan- wereld waarmee we direct te maken hadden toen we het ineens over een heel andere boeg gingen gooien kon ons niet meer volgen. En voor ons was het moeilijk uit te leggen blijkbaar. Maar toen we met onze ongebruikelijke stappen begonnen op te vallen, mochten we overal opdraven als pronkjuweel, o.a. bij de Rabobank die De Wereld van Jip had bedacht, om ondernemers in de tuinbouw te laten zien hoe ze zich zouden moeten ontwikkelen. Jip is inmiddels geruisloos met de noorderzon vertrokken.

.

Het gebruikelijke kip-ei-syndroom zou je kunnen zeggen. Pas de laatste 2 jaren begint er iets positiefs te groeien aan de verkoopkant. Gijs, Marqt en andere initiatieven hebben ons een eind mee in de goeie richting geduwd. Het lijkt er op dat deze blog en vooral twitter een steeds grotere rol daarbij gaan spelen.

.

Besef wel mensen: u als consument kunt het verschil maken voor wat u in de winkel straks nog kunt kopen. En ik heb er nog steeds heel veel zin in om voor die lekkere aardbeien te zorgen en om het aandeel smaakaardbeien in de winkels groter te maken. Maar het pioniersbestaan begint wel steeds zwaarder te worden. Waarom moet het toch allemaal zo stroperig vraag ik me af, als je zo'n goed product hebt. Althans, dat we een goed product hebben zeggen steeds meer mensen. En dat geeft me dan toch telkens weer nieuwe energie.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuisbent op ons aardbeienbedrijf.