Weekblog week 12 - 2013 ( 17 t/m 23 maart)

De Lambada-plantjes staan er nu zo bij. Al staan ze onder een dubbele laag folie, de potgrond waar ze in staan is hartstikke bevroren. Abnormaal, zo koud voor eind maart.

Van boven ziet het er zo uit. Twee lagen folie op elkaar, om de wind van de plantjes af te houden. Zo komen ze de koude periode wel schadevrij door.

Onze plantjes die Willem & Drees bij o.a. Jumbo verkopen, worden vergezeld van een levensgrote kop van mij. En een link naar de Aardbeienacademie bij elk plantje, dat is wel aardig van die jongens. (foto@boerenfluitjes) 

Het linker doorgesneden plantje heeft geen schade door de vorst opgelopen en is mooi wit van binnen. Het rechter plantje met het verkleurde 'rhizoom' heeft duidelijk wel vorstschade. Het verschil is twee laagjes folie van 0,05 mm dik (excuus voor de iets wazige foto).

Het begint al op te schieten met het opruimen van een berg folie en antiworteldoek. Een paar dagen werk nog en dan ziet het er weer netjes uit.

Maart roert zijn staart weer eens duidelijk. Hopelijk verandert het roeren snel in kwispelen, want dat klink alvast een beetje vriendelijker. Ik krijg nu regelmatig vragen wat te doen om de aardbeienplanten ongeschonden door deze wintergolf te loodsen. Tja, rond deze tijd doen koude nachten meestal nog niet zo heel veel schade, maar het is nu wel extreem. Behalve dat de grond overdag ook nog bevroren blijft, is vooral die harde wind erbij schadelijk. Planten die met hun wortels in de bevroren grond staan kunnen geen water opnemen, terwijl het blad en het hart van de plant extra verdampen door de harde wind. De combinatie kan gevriesdroogde planten opleveren. Het beste wat je nu kunt doen is de planten beschermen tegen de harde wind, door er een laag folie overheen te trekken, of liefst een dubbele laag. Iets anders eroverheen is ook prima, als de wind maar niet teveel vat op je planten heeft. Hopelijk duurt het niet te lang meer. En anders kun je wellicht nog een kaarsje aan gaan steken, op de goede afloop.

Het is niet dat ik me verveeld heb de laatste week, maar het is lastig om de dingen te doen die eigenlijk zouden moeten. Voor Willem & Drees pakken we af en toe een vrachtje planten in, maar die moeten we dan eerst een dag binnen zetten om ze te laten ontdooien. Vorig jaar stond er rond deze tijd al een beetje jong blad op die planten, maar dat moet nu allemaal nog op gang komen. Op dit moment is het toch wel een achterstand van twee weken. Ik las ergens dat het een laat vollegronds-aardbeienseizoen zou worden, maar dat is echt nog te vroeg om dat te zeggen. Als je rond 10 april plant en je krijgt dan mooi weer, dan ben je begin juni aan het plukken. Dat kan dus nog steeds.

Voor de nieuwe demonstratietuin van de Aardbeienacademie moeten we ook alles nog doen, maar de bevroren grond, sneeuw of gewoon nattigheid hebben dat tot nu toe behoorlijk verhinderd. Het enige wat we tussendoor mee konden doen is plastic opruimen van het oude plantenveld. Maar die zit soms vastgevroren en ondergesneeuwd. Met die harde wind erbij waait het zand er wel goed af, dus dat maakt de plastic weer lichter. Mooie sport ook wel net als gisteren. Met een beetje de wind eronder neigde het soms naar een poging tot zeilvliegen, ware het niet dat de 100 jaar oude eikenbomen naast het perceel niet uitnodigen tot daadwerkelijk opstijgen.

Het was alweer een tijdje geleden, maar de Nieuwsbrief van de Aardbeienacademie is afgelopen week weer de digitale deur uitgegaan. Als je hem voortaan ook wil hebben kun je daarvoor eenvoudig inschrijven op de website. Dat kost niks. Inmiddels lopen de bestellingen voor aardbeienplanten ook binnen. We versturen pas vanaf 6 april en gezien de weersomstandigheden is dat nog zeker tijd genoeg. Ophalen van planten kan ook. Vanaf 6 april is er elke zaterdag een Plantendag, waar je dan persoonlijk aardbeienadvies van mij kunt krijgen, omdat ik er toch ben.... We hebben dan de keus uit zo'n 30 verschillende aardbeienrassen, waar je dit jaar nog van kunt oogsten. Komt allen!

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,
Groeten van Jan

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof je thuis bent op ons aardbeienbedrijf!

Weekblog week 45 - 2011 (6 t/m 12 november)

Ik ben trots op de aardbeiplanten die ik afgelopen najaar gekweekt heb. Dit exemplaar is er eentje van het ras Korona. Echt een supergoeie aardbei voor studenten van de Aardbeienacademie

Hier in Lissabon is het nu tijd voor gepofte kastanjes. Seizoensproducten kun je zo dus ook aan de man en vrouw brengen. Waarom zie je dat in Nederland zo weinig of helemaal niet?

Ik heb me in Évora in Portugal ook aan de hete gepofte kastanjes gewaagd. Echt wel een delicatesse vond ik. Lijkt me ook gezonder dan frietjes met mayo of oliebollen. Frietkotten kwam ik daar overigens niet tegen, uitgezonderd McDonalds die ook daar de mensen probeert te verpesten

In dit hotel in Évora mocht ik op uitnodiging van de Nederlandse ambassade in Portugal een presentatie houden met als titel: 'Networking & Co-creating across your own boundaries'

De jonge aardbeiplanten zitten voorlopig veilig onder de geperforeerde folie. Zo lopen ze geen schade op van enkele graden vorst. Over een paar weken mogen deze planten de vriescel in bij 1graad onder nul.

Ik zou nooit op de gedachte zijn gekomen van 'hee, laat ik eens een dozijn hete gepofte en puur naturelle kastanjes kopen', als me die als een stoomboot rokende straatkarretjes niet waren opgevallen. In het mooie stadje Évora in Portugal liep ik er tegenaan en ik kon de verleiding niet weerstaan. Nou zijn er wel meer soorten verleiding die ik niet kan weerstaan, net als iedereen denk ik, maar zonder verleiding verkoop je niks. Net zoals die 'per ongeluk' foute Hema taartenactie, die misschien wel echt per ongeluk was, maar desalniettemin de Hema een mega free publicity heeft bezorgd. Op die paar taarten na dan, die ze gratis hebben moeten weggeven, maar dat weegt niet op tegen de credits die ze door het 'foutje' gekregen hebben.

Of nog recenter, eentje van gisteren. Die nieuwe nationale Sinterklaas, een alias van de roemruchte aso Kees Flodder, die geheel 'per ongeluk' en nonchalant zijn mijter achterstevoren op zijn hoofd had staan. Binnen de kortste keren had iedereen het erover en was de mijter een trending topic op twitter. Allemaal voorbeelden van authenticiteit en mits er een paar wakkeren rondlopen die de kat de bel aanbinden sta je volop in de aandacht. Met origineel zijn kun je de aandacht trekken. Doodgewoon zijn en doen valt niet meer op. Doodgewone dingen vallen amper op, maar die koop je omdat je dat op de automatische piloot doet en ze nodig hebt, maar je raakt er niet van in extase, om het maar een beetje overdreven uit te drukken.

Die straatkarretjes, dat kan toch ook met andere seizoensproducten dacht ik direct toen ik ze zag. Dat zal in Portugal wellicht ook wel de gewoonte zijn, maar waarom vallen dat soort presentaties mij in Nederland zo weinig op? Het zal vast wel een hoop bureaucratie zijn waar je mee te maken krijgt en afgunst van anderen die weer een bedreiging zien voor hun eigen toko. Ik weet zeker dat er heel wat meer aardbeien gegeten zouden worden als die zomerkoninkjes ook werkelijk gepresenteerd zouden worden, zoals ze dat verdienen: als een impulsproduct.

Ik was dus in Portugal, afgelopen week. Nou ja om iets preciezer te zijn, anderhalve dag. Ik was door de Nederlandse ambassade gevraagd om een lezing te komen geven voor geëmigreerde Nederlandse boeren en tuinders en onder andere Portugese vertegenwoordigers van de overheid. Zo gezegd, zo gedaan dus. De Nederlandse ambassadeur in Portugal Henk Soeters was ook een van mijn toehoorders, evenals natuurlijk de Nederlandse landbouwattaché Sylvia Deepen die mij had uitgenodigd. We hebben de avond voorafgaand al heerlijk met elkaar zitten keuvelen onder het genot van een glas port, want dat drink je in Portugal. Ik was in korte tijd veel meer te weten gekomen over Portugal dan ik al wist. Dat de bureaucratie daar nog veel erger is dan hier, dat Portugezen door de eeuwen heen een zeer multicultureel volk zijn geworden en dat de communistische inslag van decennia geleden nog steeds ingebakken zit in veel mensen.

Het was de eerste keer dat ik in Portugal was. Bovendien was het de eerste keer dat ik in het buitenland een presentatie heb gehouden. En last but not least was het de eerste keer dat ik een presentatie in het Engels heb gedaan. Alles bij elkaar was het dus een mooie, maar ook flinke uitdaging voor me.

Mijn verhaal ging over hoe je door jezelf als ondernemer in verschillende netwerken te manoeuvreren en samen te werken met gelijkgestemden heel nieuwe dingen kunt realiseren. En daarnaast dan hoe je daar de consument bij kunt betrekken, zodat die zich er ook direct bij thuisvoelt, meedenkt over de business en ambassadeur wordt. Ik heb ook vooral de nadruk gelegd op de knowhow van de Nederlandse bedrijven en kennisinstellingen, waarvoor emigranten een ideale uitvalsbasis kunnen zijn om nieuwe business in den verre mee op te zetten. En dat dan natuurlijk met profijt voor henzelf, voor de regionale economie en voor het Nederlandse bedrijfsleven. Ik ging met een erg goed gevoel weer huiswaarts. Ik kreeg haast een aardbeienkleur van de reacties op mijn presentatie daar. Laat ik al die andere landen waar Nederlandse geëmigreerde boeren en tuinders wonen dan ook maar even doen, schoot er door mijn hoofd. Zou wel gaaf zijn trouwens.

Terug op Schiphol dwaalden mijn gedachten al gauw weer af naar de aardbeiplanten. Er was flinke nachtvorst op komst, dus werk aan de winkel. Inmiddels is ook dat klusje alweer geklaard.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

Groeten van Jan

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf!