Weekblog week 52 - 2010 (26 dec t/m 1 jan)

Onze aardbeienwinkel wil ik helemaal gaan moderniseren, met volop aandacht voor smaak, geur en educatie.

Dit soort tafereeltjes zou ik graag weer terugzien hier in Oirschot

Lekker hoor! Ik verheug me alweer op de zomer. Niks lekkerder dan een aardbei, zelf van de plant geplukt. U kunt dat straks ook als deelnemer aan de Aardbeienacademie

Als ik zelf nog aardbeien ga telen, dan is deze Mara des Bois er zeker weer bij.

Ik heb zin om regelmatig wat stenen in de vijver te gooien. Op de Landelijke Aardbeiendag zal ik eens kijken of ik goed kan mikken.

Mooi moment nu om weer eens met frisse moed en ambitie vooruit te kijken. Ik wil van 2011 beslist een leuk en mooi jaar gaan maken. Tijd om een hoop gedoe achter me en achter ons te laten en heerlijke dromen gaan waar te maken. Op 19 januari mag ik een lezing houden op de Landelijke Aardbeiendag. Dit evenement is al ruim 12 jaar jaarlijks terugkerend en mag zich meestal verheugen op zo'n 500 professionele bezoekers. Allemaal op de een of andere manier werkzaam in de aardbeiensector. Zowel telers, toeleveranciers als mensen die zich met verkoop bezighouden zijn vertegenwoordigd. De titel van mijn verhaal is dan 'Kansloze missie of kantelpunt?' Nou, degenen die mij al kennen weten wel voor welke optie ik zal kiezen en dat ik dat ook zal onderbouwen. Reken maar dat ik wat knuppels in het hoenderhok ga gooien, maar ook stenen in de vijver. Ik ga daar wat zaadjes zaaien en hopen dat ze op een vruchtbare bodem vallen.

.

Komend jaar hoop ik, ondanks mijn eerdere belofte dat ik zou stoppen met het telen van smaakaardbeien, toch nog wat heerlijke aardbeien te kunnen telen. Ik kan nu nog niks beloven, maar de droom is er zeker wel. De aardbeien die ik dan eventueel zelf ga telen zullen wel echt alleen de bijzondere aardbeien zijn, zoals Korona, Lambada, Mara des Bois en andere lekkernijen.

.

In 2011 gaan we Volsmaakt eindelijk introduceren. Vanaf ergens in het voorjaar nog op beperkte schaal en vanaf het moment dat er weer nieuw zomerfruit gegroeid is gaan we de productie en verkoop fors opschalen. De interesse is in ieder geval nu al heel groot. Veel van mijn energie zal dan ook in de introductie van Volsmaakt gaan zitten verwacht ik. Mooi is dat we voor dit initiatief met 6 bedrijven samenwerken aan het oprichten van een nieuw bedrijf.

.

De vorige week aangekondigde start van de Aardbeienacademie heeft al veel losgemaakt. Inmiddels hebben zich al heel veel mensen ingeschreven voor de nieuwsbrief. Uit heel Nederland, maar zelfs ook al Nederlandse inwoners van België, Frankrijk en Spanje. Via de nieuwsbrief zal binnenkort het sein gegeven worden dat mensen ook daadwerkelijk kunnen inschrijven voor de Aardbeienacademie. Via de voor- en achterdeur zijn bij ons al veel leuke ideeën binnengekomen om de academie inhoud en vorm te geven. Het is ook juist de bedoeling dat de deelnemers zelf het nieuwe concept mee in gaan vullen. En gezien de reacties gaat dat fantastisch lukken. Van de introductie dag op zaterdag 2 april a.s. gaan we maar een leuk feestje maken als het aan mij ligt. Ook zin om mee te doen?

.

Ik ben inmiddels al druk bezig met het bedenken en ontwikkelen van nieuwe aardbeienconcepten, ook voor anderen. Deze week mag ik het eerste conceptidee al presenteren aan een vooraanstaand bedrijf in de aardbeiensector. Spannend, want op die manier werken is nog nieuw voor mij. Het is al wel een leuk idee al zeg ik het zelf. Natuurlijk zoek ik ook voor mezelf naar interessante nieuwe uitdagingen, maar andere bedrijven mogen dus ook gerust aankloppen. De schoorsteen moet hier onderhand weer eens gaan roken immers.

.

Als we hier in Oirschot zelf toch nog wat lekkere aardbeien gaan telen, dan wil ik onze aardbeienwinkel een andere plaats gaan geven en geheel moderniseren. De entree moet aantrekkelijker worden en ik wil meer ruimte voor informatie en educatie. Dit schilderij wat een vriendin van ons gemaakt heeft mag natuurlijk ook in de nieuwe winkel niet ontbreken. Ik durf er nog bijna niet aan te denken dat de mogelijkheid er nog is om zelf te telen, maar dan wordt het assortiment aardbeirassen nog een stukje breder dan wat we nu hebben. Nog meer keus in de winkel en als u op bezoek komt moet u alle smaken kunnen proeven en er moet een heerlijke aardbeiengeur in de winkel hangen. Het in mijn dromen nog aan te leggen aardbeienveld zal straks recht tegenover de winkel liggen en dat ga ik dan zo maken dat het eenvoudig is om ook daar een kijkje te nemen.

.

Ik droom nog even verder. Onze tuin rondom het huis en rondom de schuren is ook aan een grondige metamorfose toe. Lekker veel kruiden wil ik graag in de tuin opnemen en een tuinontwerp dat mooi past bij onze langgevelboerderij. O ja, een keer een weekje op vakantie, daar droom ik ook nog van. Dat is al zo lang geleden dat ik het me nog nauwelijks kan heugen. Poeh, ik zal het nog druk krijgen om alle dromen te gaan verwezenlijken. Nou ja, moet kunnen. Als we komende week maar een beetje geluk hebben met de verkoop van een stuk grond. Dat zou al een hoop schelen. Duim a.s. vrijdag maar een beetje mee voor ons, als u wil.

.

Ik wens ook u een gezond, vreugde-, succes-, vrede- en liefdevol 2011 toe. Hopelijk komen ook uw dromen uit.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf!

Weekblog week 51 - 2010 (19 t/m 25 december)

Deze enthousiaste meneer is Gerrit Jan Groothedde, beter bekend als Eetschrijver. Tijdens de Strawberrymob had hij een flinke voorraad aardbeien gescoord. Hij ondersteunt me bij het realiseren van de Aardbeienacademie

Is het niet fantastisch dat u straks onder mijn begeleiding uw eigen lekkere aardbeien kunt gaan telen?

Hier begint het allemaal mee, prachtige aardbeiplanten. 2 seizoenen telen is zeker goed voor een kilo aardbeien per plant

De Strawberrymob op 4 juli in Amsterdam op het Museumplein was een hoogtepunt in 2010. Vanaf toen wist ik het zeker: u kunt als consument het inkoopbeleid van supermarkten veranderen. Als u maar met zijn velen bent en volhoudt!

Het borrelt alweer vreselijk in mijn hoofd. Als dat geen bruisend 2011 wordt.......

Laat ik deze laatste blog van 2010 maar niet beginnen met een terugblik op het afgelopen jaar. Mocht u daar toch behoefte aan hebben, schroom dan niet om mijn wekelijkse blogs nog eens door te spitten. Ik ben blij dat ik in februari jl. het voornemen heb opgevat om wekelijks te gaan bloggen en dat ik dat tot op de dag van vandaag heb volgehouden. Het is ook voor mij heel leerzaam gebleken en wekelijks een moment van overdenking en zelfreflectie. 2010 is in ieder geval een heel bewogen jaar geweest met zowel hoogte- als dieptepunten. Ik dank dan ook enkele niet nader te noemen mensen waar ik altijd terecht kon voor advies of gewoon om mijn sores mee te delen, die ze jammer genoeg soms zelf ook hadden. Het is geweldig fijn als je ook je zorgen met vrienden kunt delen en niet alleen de happy feelings.

Maar dan nu, ik heb weer ontzettend veel energie om aan de slag te gaan met nieuwe dingen. Mijn hoofd borrelt ervan, dus reken maar dat 2011 een bruisend jaar gaat worden. Zoals ik enkele weken geleden beloofd heb zou ik vandaag, Tweede Kerstdag een eerste plan presenteren. Niet dat het al helemaal af is, maar in mijn hoofd begint het al stevige vormen aan te nemen. Nou ja, míjn hoofd? Ik heb hiervoor meedenkers en meedoeners in de personen van Gerrit Jan Groothedde, Nique Sanders en Paul Jongsma. Om maar meteen met de naam van het project in huis te vallen: De Aardbeienacademie.

De afgelopen tijd heb ik toch wel heel veel reacties van mensen zoals u gekregen, die hun bezorgheid uitten over de toekomstige verkrijgbaarheid van echt lekkere aardbeien. Tsja, het was al niet zo eenvoudig om die aardbeitjes via winkels bij u op de keukentafel te krijgen, dus we hebben er iets op bedacht. Ik heb immers ook nog een behoorlijke partij aardbeiplanten in de koelcel staan. Daar wilde ik iets leuks mee gaan doen.

Via de Aardbeienacademie kunnen lekkere aardbeien binnen ieders handbereik komen. En zo vers ook, zoals u ze wellicht nog nooit gegeten heeft, of het moet zijn dat uw buurman aardbeien teelt. U gaat die lekkere aardbeien nu namelijk zelf telen en ik ga u daar persoonlijk bij helpen. Lokaler dan op grijpafstand van uw eigen keuken kan het niet zijn. Zelf roep ik al jarenlang dat ik aardbeien het lekkerst vind als ze net geplukt van de plant direct opgegeten worden. Lekker rijp geworden aan de plant, vergeet alle suiker en andere additieven en geniet van een pure aardbei zoals een aardbei hoort te zijn.

Hebt u een eigen stukje grond, een terras of zelfs maar een balkonnetje? Of ziet u kansen om er met uw kinderen op school iets mee te doen? Bent u opa of oma en vindt u het een leuk idee om met uw kleinkinderen iets educatiefs te doen en ze te laten genieten van hun zelf geteelde aardbeien? Zijn de aardbeien juist rijp als de vakantiekoffers gepakt zijn, dan is het wellicht een leuke geste om uw huis- en hond- of poesoppas blij te maken met lekkere aardbeien. Misschien is het ook wel leuk om er een sociaal buurtproject van te maken?

Eerst samen de aardbeitjes telen en dan een aardbeienfeest of jamkookdag organiseren. En bij het telen van die lekkere aardbeien krijgt u dan persoonlijke online begeleiding van mij, middels filmpjes, foto's en tekst. Omdat het een echte academie kan gaan worden zult u ook veel van elkaar kunnen gaan leren. Aardbeienacademie.nl wordt een interactieve website waarop u ook uw eigen leuke aardbeiwetenswaardigheden, zoals recepten en eigenwijze teeltmethoden met elkaar én met mij kunt delen. Zelfs ik laat me graag inspireren en dat leidt vast weer tot nieuwe leuke dingen.

Binnenkort kunt u zich als toekomstig 'smaakmaker' inschrijven voor de Aardbeienacademie. Maar nú al mag u zich HIER al inschrijven voor een nieuwsbrief zodat u niks hoeft te missen. Het academiejaar start op zaterdag 2 april 2011. Op die dag organiseren we een introductiedag in Oirschot waar u uw mede-smaakmakers kunt ontmoeten en waar we dan natuurlijk ook een gezellige dag met allerlei lekkers van maken. Het door u gekozen 'smaakmakerpakket' kunt u dan meenemen, waarmee u thuis direct aan de slag kunt. Is de reis naar Oirschot te ver voor u, dan kan het 'smaakmakerpakket' uiteraard tegen de kostprijs worden opgestuurd. Maar een dagje of weekendje Oirschot is ook best wel om uit te houden hoor.

Aardbeien telen is niet zo heel moeilijk, maar er kunnen veel dingen net niet goed gaan, waardoor het resultaat toch tegen kan vallen. Vandaar dus mijn persoonlijke begeleiding. Begeleiding op een niveau dat je in het normale tuinplantenleven niet krijgt. Om de kans van slagen zo groot mogelijk te maken starten we dit jaar met slechts 1 aardbeienras, de relatief makkelijk teelbare Elsanta die tegen een stootje kan. De Elsanta? Ja, de Elsanta en de keuze daarvoor heb ik niet voor niks gemaakt. Ik heb zelf de Elsanta enkele jaren geleden losgelaten en dat had er vooral mee te maken dat dit ras, niet voldoende rijp geplukt onvoldoende lekker is. In het Elsanta-handelskanaal waar ik mee te maken had moet een aardbei toch wel zeker een week mee kunnen. Als u ze rijp laat worden en geen week hoeft te bewaren, dan zult u proeven dat het bij lange na niet de hupsakee-aardbei is die doorgaans in het supermarktschap ligt. Ik ga u laten ervaren dat de aardbeien die u zelf van uw eigen planten gaat plukken u in positieve zin zullen verbazen. Simpelweg omdat we de planten gaan vertroetelen en de aardbeien dus rijp gaan plukken.

We starten met de teelt ook allemaal op hetzelfde moment. De eerste week van april dus. De eerste aardbeien kunnen we dan tegen half juni al verwachten. En laat het dan toevallig nét aardbeientijd zijn. Als we het eerste jaar van de Aardbeienacademie goed door komen zullen we het rassenassortiment gaan verbreden, zodat ook zelfgeteelde Korona's, wellicht Lambada's, maar zeker ook doordragende soorten als Mara des Bois op de keukentafel zullen verschijnen. Zo, ook zin gekregen om uw eigen lekkere aardbeitjes gaan te telen? Meld u dan vast aan voor de Nieuwsbrief en u hoort van mij!

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,
groeten van Jan

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 50 - 2010 (12 t/m 18 december)

Ik moet er wel een beetje aan wennen om dit bord op mijn eigen land te zien staan

De trays waar de aardbeiplanten in gestaan hebben moeten nog worden opgeruimd. Door de vorst lukt dat niet omdat ze aan elkaar gevroren zijn. Mijn buurman is beeldhouwer. Als hij het zo had neergezet zou het vast kunst zijn.

Huize Robben, zoals het er vandaag bij staat

Zo terugkijkend is het een leuke week geweest, met veel afwisseling. Zes uur in de sneeuwfile staan om van Wageningen naar Amsterdam te komen neem ik dan ook graag op de koop toe. Het misteryguest spelen in het Amsterdamse restaurant d'Vijff Vlieghen was een bijzondere ervaring. Zonder dat de bediening en de keuken ervan af weten dat je alles in de gaten houdt en naderhand een beoordeling schrijven is leuk. Als er nog iemand zo'n opdracht voor me heeft, ik houd me graag aanbevolen.

Afgelopen week heb ik samen met @eetschrijver en @webtic ook uitgebreid gebrainstormd over het project waarover ik volgende week (Tweede Kerstdag) alvast wat nieuwsgierig makende informatie ten toon zal spreiden. Er zat veel energie in onze brainstorm en het geloof in het aanstaande project is dan ook groot. Neem maar van mij aan dat het leuk gaat worden.

De verkoop van een flink stuk van onze grond is een beetje uitgesteld. Niet omdat we er spijt van hebben gekregen, maar omdat een uitgever van plaatselijke kranten de advertentie in een andere regio heeft geplaatst dan de bedoeling was. Met ook de feestdagen er nog tussen zou een deel van de potentieel gegadigden wel een heel korte bedenktijd hebben. Van de makelaar begreep ik overigens dat er erg veel belangstelling is. Brochures zijn er althans veel verstuurd. Wat het resultaat gaat worden zullen we nu moeten afwachten tot 7 januari 2011. De spanning duurt wat dat betreft dus nog iets langer dan in eerste instantie gepland.

Al denkende over de filmopname die RTL hier morgen komt doen, schoot me te binnen dat het hoofdprobleem van pioniers zoals ik en de oplossing ervan in relatief weinig woorden zijn samen te vatten. Pioniers doen iets wat anders is dan wat standaard is in de sector en wat vaak niet aansluit bij de vraag van de reguliere en bestaande ketens. Om succesvol te kunnen zijn met onderscheidende producten of activiteiten zal dus ook de omgeving mee moeten veranderen. Als ik dat op mijn eigen bezigheden projecteer dan heeft die omgevingsverandering te lang geduurd.

Ik vergelijk het maar met een teler in de woestijn van Abu Dhabi waar ik op bezoek ben geweest. Hij was aardbeien gaan telen. Ze groeien er best goed, maar de omgeving is niet gewend dat er bloeiende gewassen staan en daarom zijn er ook geen bestuivende insecten, zoals bijen. Het was dan ook geen succes. Een fatsoenlijke aardbei was er niet te vinden.

In mijn enthousiasme heb ik er iets te lang op vertrouwd dat die omgeving mij wel snel zou volgen. De consument die mijn product al kende was immers ook enthousiast, dus dan zou het een piece of cake moeten zijn. Goeie journalistieke verhalen en proactieve promotieactiviteiten begonnen er wel steeds meer voor te zorgen dat er een 'pull' kwam vanuit de consumentenkant. Maar degenen die het product aan de man moeten brengen, de retailers en anderen die nog tussen mij en de consument bivakkeren hebben ook nog hun eigen behoeften blijkt wel.

Er moet dus ook 'push' gecreëerd worden. Eerlijk gezegd denk ik dat die aandacht voor 'push' voor veel producenten nog steeds een ondergeschoven kindje is. De enige 'push' lijkt een zo laag mogelijk prijsniveau te kunnen zijn en een steeds hoger niveau van maatsortering, houdbaarheid en andere eisen die op hun beurt weer kostenverhogend werken. Logisch ook dat het zo werkt als je in een volledig uitwisselbare markt zit. Maar onszelf daar bij neerleggen lijkt me geen goed idee.

Afgelopen week zei een jonge collega tegen me dat we kunnen doen wat we willen, maar dat de retailers altijd zullen blijven bepalen wat en hoe wij het moeten doen. Hij studeert zelf nog aan de HAS in Den Bosch en opperde dat als hij daar zou zeggen dat we die eisende macht kunnen doorbreken, dat hij dan zou worden uitgelachen. Als dat zo is dan wordt het toch de hoogste tijd dat ze op school ook buiten kaders gaan leren denken.

Nee, ik geef niemand er de schuld van dat het zo moeizaam gaat om het betere product bij de consument te krijgen. We zitten nu nou eenmaal midden in een transitieproces van de oude producent-afnemer-relaties naar de relaties van gezamenlijk concepteigenaarschap. Dat is mijns inziens de enige manier om het tij te doen keren. Een andere collega vergeleek me vorige week met iemand die het buskruit opnieuw aan het uitvinden was. Ach ja, waarom ook niet. Buskruit is ook maar een mengseltje van enkele verschillende stofjes bij elkaar.

Zo simpel is het eigenlijk ook. Het gaat erom verschillende kennis en kunde op een zodanige manier te combineren dat er een BOEM-effect ontstaat. Iedereen die daar bij betrokken is zal dan wel uit de loopgraven moeten komen. Helaas is het daarbij vaak zo dat de eerste durfals en verkenners die hun nek boven de loopgraaf uitsteken omgelegd worden. Het zij zo. Er zal in ondernemersland ook vast een prachtig hiernamaals zijn.

In ZLTO-lijfblad Nieuwe Oogst las ik een verhaal over 'imago, om het beeld van de burger bij te stellen', een toverspreuk, maar die in mijn ogen inmiddels wel heel erg gedateerd is. Op het ZLTO Congres enkele weken geleden ging het over 'nieuwe vrienden maken'. Ja prachtig allemaal in het kader van of je nog wel of niet als bedrijf geaccepteerd wordt in je omgeving. Over het verdienmodel van de land- en tuinbouw lees en hoor ik tegelijkertijd maar bar weinig. Ik vind het een beetje soft allemaal.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf

Weekblog week 49 - 2010 (5 t/m 11 december)

Dit schoot me afgelopen week zomaar ineens te binnen. Het voelt gelukkig nog steeds zo.

Deze week 3 aardbeientelers die ik goed ken gesproken die er ook mee kappen. Hoe groot zal die ijsberg nog zijn?

Ook dit stukje grond is nu te koop bij inschrijving. Het zal toch nog wel een keer pijn doen denk ik.

Dit boek heb ik weer eens voor de dag gehaald. Ik heb het 2 jaar geleden ook gelezen. Het zou toch fantastisch zijn als we een nieuwe Blauwe Oceaan kunnen ontdekken.

Tsja.....toch wel een beetje een dubbel gevoel om aan de ene kant advertenties te zien staan waarin we onze eigen grond te koop aanbieden. Aan de andere kant voel ik de drive om weer nieuwe dingen op te pakken. Nooit heb ik beseft dat stoppen met iets, zoveel energie oplevert om weer door te gaan. Alle reacties die we na ons besluit van enkele weken geleden hebben gekregen dragen aan dat welbevinden zeker bij. Het artikel in de Levensmiddelenkrant maakte me deze week extra vrolijk. Eindelijk eens een artikel dat to the point en volledig was en niet links en rechts planken missloeg. Op 27 december weten we of we een acceptabel bod hebben gekregen voor de grond en kunnen we de volgende stap weer zetten.

.

We houden, althans voorlopig, nog een stukje grond buiten de verkoop, evenals de gebouwen. Eerlijk gezegd zou ik het liefst nog wat lekkere aardbeien zelf telen, maar dan wel heel speciale. De komende weken droom ik daar nog maar wat over, want die zekerheid heb ik nog niet. Dromen kost niks en alvast een beetje voordromen ter oriëntatie op de toekomst lijkt me ook geen kwaad te doen. Afgelopen week las ik zelfs tweets van mensen die over mij hadden gedroomd. Wat ik daar nu weer van moet denken..... Voor de zekerheid heb ik de URL van Smaakaardbei maar vast geclaimd. En van een andere URL zijn we nu ook al eigenaar geworden. De naam daarvan verklap ik nog niet. Die naam hoort bij het leuke plan dat ik op Tweede Kerstdag ga presenteren. Tot die tijd houd ik dat plan nog spannend.

.

Wat me ook erg stimuleert om door te gaan met ondernemen is dat ik van heel veel mensen uit de teeltsector, maar ook vanuit de verkoopkant en alles wat er tussen zit, aanbiedingen heb gekregen om eens te komen praten. Deze week heb ik ook van drie collega aardbeientelers gehoord dat ze ermee stoppen. De nood is blijkbaar erg hoog en misschien was ik wel het topje van een ijsberg. Ik hoop het niet, maar de signalen die ik krijg liegen er niet om. Dat er straks in Nederland geen aardbeien meer geteeld worden, daar hoeft u echt niet over in te zitten. Maar het zijn wel steeds minder bedrijven met een steeds grotere oppervlakte. Die wedloop zal nog wel een tijdje doorgaan. Ik zie het kantelpunt echter steeds dichterbij komen. Het telen op de bonnefooi heeft zijn langste tijd gehad.

.

Mijn uitdaging is nu om dat kantelpunt handen en voeten mee te geven. Twee jaar geleden heb ik het boek Blue Ocean Strategy gelezen. Een Blauwe Oceaan is een ruimte in de markt waarbij je niet probeert de concurrentie te verslaan, maar waarbij je de concurrentie buitenspel zet, althans voor een tijdje. Simpelweg, omdat het concept of liever nog de concepten niet bestaan, is er nog geen vraag naar. Een Blauwe Oceaan speelt in op de latente behoefte van de klant en dat kan zijn de retailer, de consument of nog beter, beide. En niet alleen de retailer en de consument worden daar beter van, maar ook degenen die het product maken en op de wereld zetten.

.

Het lijkt een utopie, maar ik ben ervan overtuigd dat het een manier is om uit een groot deel van de malaise te komen. Eerlijk gezegd heb ik in grote lijnen al een mooie (vind ik zelf) Blauwe Oceaan bedacht. Hij ligt hier al op de tekentafel. In januari ga ik op onderzoek uit en dan het plan stap voor stap uitwerken, zoals het bij elkaar trommelen van partners.

.

Zo simpel als ik het nu even opschrijf is het nou overigens ook weer niet hoor. Het gaat er niet alleen om, om een mooi en uitstekend innovatief product te ontwikkelen, maar ook de procesinnovatie is voor een Blauwe Oceaan van cruciaal belang. Juist daarmee kun je het verschil maken met de rest van de sector. Denk als het over aardbeien gaat maar eens aan de lange distributieketen die er is tussen teler en keukentafel en de daarmee gepaard gaande kwaliteitseisen (rijp=fout). Of het ondeskundige en soms zelf onverschillige personeel op de winkelvloer. Om nog maar niet te spreken van de sterk wisselende smaak op de ene of andere dag of zelfs tussen de aardbeien in het zelfde doosje. Stuk voor stuk zaken die je ergens in het proces moet kunnen beïnvloeden. Niet de makkelijkste vraagstukken om op te lossen, want je loopt geheid weer tegen de bestaande structuren aan die het druk hebben met vissen in het slagveld van de overbeviste Red Ocean.

.

Door aan zowel productinnovatie als procesinnovatie veel aandacht te geven kun je uiteindelijk een concept creëren met hoge klantwaarde. Maar ook met waarde voor de ondernemers en dat moet, want zonder ondernemersperspectief is het concept niet duurzaam.

.

Zo, dan weet u nu weer iets meer van hetgene waar ik energie van krijg. Leuk om de komende tijd over verder te stoeien en dan natuurlijk oog nog ff uit te voeren.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes, doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 48 - 2010 (28 nov t/m 4 dec)

Smaakaardbeien kunnen in de winkel veel meer als impulsartikel ingezet worden en ook de verkoop van aanverwante artikelen mee omhoog stuwen. Een mooie eyecatcher kan daar bij helpen

Ik ben op zoek naar Ja-En mensen. 'Nee' heb ik de afgelopen jaren al vaak genoeg gehoord

TEDxAmsterdam was weer een super inspirerende belevenis. Ik ga mijn best doen om volgend jaar weer uitgenodigd te worden.

Volsmaakt heeft het in de verkiezing voor De Smaak van Nederland 2010 helaas niet tot winnaar geschopt. Ik feliciteer Honingtomaten met de publieksprijs en Hottie Sambal met de juryprijs.

Deze week gaan we ruim 5 hectare grond in de verkoop zetten.

Laat ik maar beginnen met een korte terugblik op mijn bezoek aan het hoofdkantoor van PLUS Retail. Ik ben er heengegaan vanwege een constructief gesprek wat ik voor ogen had. Met enige teleurstelling heb ik het pand verlaten, omdat ik het gevoel had gekregen dat ik toch vooral op het matje geroepen werd. Waarschijnlijk heb ik met de verkeerde mensen in de organisatie gesproken. Blijkbaar zijn een inkoopmanager en een category manager niet geïnteresseerd in de diepere achtergrond van het producentenverhaal. Ze hadden het in ieder geval te druk om ook mijn blog even te lezen. Mijn mening dat na mijn grote stap ook PLUS wel eens sterker uit alle publiciteit zou kunnen komen, deelden zij helemaal niet. Ze leven bij de waan van de dag. Met name de kritische publicatie in Distrifood, waar ik niks aan kon doen, zou hen schade hebben gedaan. De Strawberrymob was daarentegen dan weer iets waar ze wel blij van waren geworden. Dagjesmensen dus. Echte Ja-Maar mensen. Ik doe het liever met Ja-En mensen.

.

Gelukkig mocht ik de volgende dag naar TEDxAmsterdam, een ideeëncongres voor 'Ideas worth Spreading'. Dat voelde echt als een warm bad. De positieve energie die er op zo'n dag vrij komt is echt onbeschrijflijk. TED staat voor Technologie, Entertainment en Design. Stuk voor stuk thema's waarmee we in de groente- en fruitsector ook nog heel wat kunnen doen. Met name met de combinatie van deze thema's. Ons nieuwe product Volsmaakt pastte perfect op die dag en maakte dan ook onderdeel uit van het 'Food for Thought' lunchpakket. De reacties waren supergoed. Op de website van TEDxAmsterdam zijn de 'talks' terug te zien en te horen, evenals de interviews van Aldith Hunkar (je weet wel, die vroeger het Jeugdjournaal presenteerde). Ook zij en haar zus zijn inmiddels fan van Volsmaakt :-)

.

In mijn vorige blog sprak ik over concepten. De kale leverancier-klantrelatie heeft wat mij betreft zijn langste tijd gehad en moet plaats maken voor gezamenlijk niet uitwisselbaar concepteigenaarschap. TEDx-spreker Alef Arendsen sprak over de succesfactoren die een productconcept nodig heeft om als innovatief product opgepikt te kunnen worden door de 'early adopters'. Een productconcept moet vooral 'cool, fun, now en true' zijn. Cool, zodat je ermee gezien wil worden. Fun, omdat het plezier geeft. Now, omdat het moet passen bij de tijdgeest en het moet beschikbaar en bereikbaar zijn. True, omdat het een eerlijk product moet zijn, transparant en met een goed kloppend verhaal.

.

Projecteer de succesfactoren 'fun, cool, now en true' op de hoofdthema's technologie, entertainment en design, en je kunt de mooiste concepten bedenken. Ook voor aardbeien en andere groenten en fruit. Zo wordt marketing vanzelf onderdeel van de concepten. Spontaan zullen fans en ambassadeurs het voor je op gaan nemen en het succesverhaal van de daken schreeuwen. Geen kletsverhalen meer om het mooier te maken dan het al is, maar authentieke verrassende concepten waar alle schakels in de keten blij van worden. En niet op de laatste plaats de consument.

.

Nou vooruit, alvast een voorschotje wat we zouden kunnen gaan doen. Ik ga me even beperken tot aardbeien. Maar je kunt het zo doorvertalen naar ander klein fruit, honingtomaten of bijvoorbeeld Tas-Toe-paprika's. Laten we een prachtig ketenconcept met smaakaardbeien in een supermarkt gaan opzetten. Een concept dat nog verder reikt dan de deur van de supermarkt. Ik ga er gemakshalve maar vanuit dat er ook gewillige mensen bij supers zijn die mee willen denken en niet afwachten tot ze iets kant-en-klaars aangereikt krijgen. Dat werkt niet, want dan begint het ge-jamaar weer. Nee, geen geëmmer, maar vanaf het begin meedenken en medeconcepteigenaar worden. Niet enthousiast of kont tegen de krib? Dan gaan we naar de volgende. Waarom supers? Omdat je via die weg heel veel mensen kunt bereiken.

.

Laten we het maar rigoureus gaan aanpakken. De groente- en fruitafdeling mag blijven voor de uitwisselbare bulkproducten. Producten die onderscheidend zijn, dus ook waarmee de supermarkt zich kan onderscheiden, moeten een prominentere plaats krijgen, elders in de winkel. Dat zijn producten die het waard zijn om gezien en gegeten te worden. Eyecatchers voor impulsaankopen moeten we er van maken, die ook na consumptie geen teleurstelling achterlaten.

.

Voor de smaakaardbeien zie ik dan al een mooi eilandje in de winkel, met een exotische uitstraling. In ieder geval in het echte aardbeienseizoen worden smaakaardbeien gepresenteerd en niet zomaar, maar als eetconcepten. Smaakaardbeien, slagroom, yoghurt, mascarpone, monchou en andere zuivelproducten waarmee aardbeien graag gezien worden, mogen op hetzelfde eilandje vertoeven. Rollen beschuit, vlaaibodems en lange vingers horen er ook bij. Om aardbeien lekker te dippen zouden aceto balsamico en chocoladefondue-setjes ook niet misstaan. Voor mijn part in het midden van het eilandje een mooie Strawberrytree. En een heerlijke aardbeiengeur hoort er natuurlijk bij. Ik zie het al helemaal voor me. Wedden dat het een druk bezocht eilandje gaat worden?

.

Natuurlijk heeft het product dan een eigen website en een twitteraccount nodig. Hiermee kunnen lekkere receptsuggesties en andere zaken worden uitgewisseld en kan het verhaal achter de smaakaardbeien gezien en wellicht zelfs gehoord worden. En reken dan maar dat die aardbeien ook altijd écht lekker zullen zijn, want social media is watching us. Mensen zoals u, fans en ambassadeurs zorgen er wel mee voor dat 'smaakaardbeien' een succes wordt en een voorbeeld wordt voor andere producten. Technologie, entertainment en design verenigd op de winkelvloer. Eindelijk weer leven in de brouwerij, weg met die dooie boel in het groente- en fruitschap!

.

Zoals Iceman Wim Hof, afgelopen week zei op TEDxAmsterdam: 'het gaat erom te geloven in je eigen kracht'. En met zijn allen hebben we die kracht. Nou, welke supermarktorganisatie of andere retailclub doet er mee? Of kunnen we buiten de supermarkten om iets organiseren? Vast wel!

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.

Weekblog week 47 - 2010 (21 t/m 27 november)

Morgen ben ik uitgenodigd voor een gesprek op het hoofdkantoor van PLUS Retail in De Bilt. Sommige mensen denken dat ik een appeltje met hen te schillen heb. Anderen denken dat ik op het matje geroepen word. Nee hoor, we gaan een constructief gesprek aan.

De aardbeiplanten zijn inmiddels uit de trays gehaald en zitten in de vriescel. De 38.000 aardbeiplantentrays bied ik nu ter overname aan. De maat is 60 x 20 cm

In één dag tijd hebben we alle ruim 300.000 aardbeiplanten van buiten naar binnen gehaald. Dat was een flinke klus, maar het moest, vanwege de naderende vorst.

Ik heb nog wat planten voor mezelf gehouden. Zijn ze niet mooi? Daar gaan we iets leuks mee doen. Op Tweede Kerstdag presenteer ik de aardbeiplantenactie.

A.s. dinsdag 30 november is de finale van De Smaak van Nederland. Tot die tijd kunt u voor de Publieksprijs nog stemmen op uw favoriete product. Het liefst natuurlijk op ons nieuwe product Volsmaakt. Doe dat dan HIER

De publicatie van mijn vorige blog is het begin geweest van een week die veel stof deed opwaaien. Veel stof tot nadenken zat er tussen en de rest is gelukkig al weer neergedwarreld. De pers is er ook massaal op ingesprongen toen ik het nieuws naar buiten bracht, van rioolpersachtige journalistiek, tot journalistiek waar je wat aan hebt en bevriende journalistiek.

.

Het leven gaat gelukkig weer door. Mijn grote dank gaat uit naar alle opbeurende reacties die ik gekregen heb. Zelfs een heuse vloedgolf van aanbiedingen heb ik al over me heen gekregen. Al die blijken van steun- en ook dankbetuigingen laat ik eerst maar eens rustig bezinken. Ook in de toekomst wil ik vooral ondernemer blijven en het liefst in de aardbeien. Hoe precies, daar komt u vanzelf achter als u mijn blogs blijft lezen.

.

Er is deze week ook nog gewoon gewerkt. Alle aardbeiplanten die op het veld stonden zijn ervan afgehaald en richting het koelhuis getransporteerd. Vanwege de vorst die er voorspeld werd hebben we daar wat haast mee gemaakt. In een dag tijd zijn er zo meer dan 300.000 aardbeiplanten in veiligheid gebracht. Ze moeten nog wel gesorteerd en netjes ingepakt worden, maar de grootste druk is nu wel van dat karwei af. De planten gaan naar collega's, die er volgend jaar de vruchten van willen plukken.

.

Een klein gedeelte van de planten heb ik zelf gehouden. Daar wil ik een leuke aardbeienfansactie mee gaan doe. In mijn blog van Tweede Kerstdag maak ik bekend wat die actie inhoudt en hoe we die gaan vormgeven. Wordt heel leuk, al zeg ik het zelf. Het gaat zorgen voor een langdurige betrokkenheid tussen mij als teler en degenen die aan de actie mee doen.

.

Vort met de geit, we gaan niet bij de pakken neerzitten. Sterker nog, ik denk dat we uit deze affaire sterker vandaan komen dan we erin verzeild zijn geraakt. Diep in mijn hart hoop ik dat er nu zelfs een kantelpunt in de maak is. Het is toch eigenlijk te zot voor woorden dat telers, retail en consumenten elkaar maar blijven gijzelen en in een houdgreep houden. Zeker als het gaat om onderscheidende producten, zoals smaakaardbeien moeten we rap af van die hiërarchische ketens, waarbij één van de partijen dicteert wat de rest te doen heeft. Je hebt als teler maar blij te zijn dat je mag leveren en consumenten moeten maar vreten wat het schap schaft. Zelden krijgen we het gevoel dat afnemers echt blij zijn dat ze onze aardbeien mogen verkopen.

.

Op die manier kunnen we een expansie van smaakaardbeien, maar ook van andere onderscheidende producten wel vergeten. Er is geen teler die er nog in trapt om een product gaan te telen waarvan de afzet onzeker is en het risico nagenoeg voor de teler alleen is. Doorsnee producten kun je nog wel slijten, al is het ook voor te weinig geld, maar de van de standaard afwijkende producten hebben helemaal het nakijken op de vrije markt. Nóg meer van hetzelfde is het lot wat consumenten toebedeeld wordt als de hiërarchische ketens in stand blijven.

.

Ik ben erg blij dat ik morgen op het hoofdkantoor van PLUS Retail in De Bilt ben uitgenodigd om elkaar eens beter te leren kennen en (meer) begrip voor elkaars bezigheden te krijgen. Er waren afgelopen week mensen die dachten dat ik op het matje geroepen werd bij PLUS. Dat is helemaal niet aan de orde lijkt mij en ook niet dat ik nog een appeltje met PLUS te schillen zou hebben. Ik heb juist veel waardering voor een bedrijf als PLUS dat zijn nek de afgelopen paar jaar uitgestoken heeft en dat nog steeds doet. Helemaal niet raar eigenlijk, want de ongeveer 280 PLUS supermarkten worden geleid door evenzovele zelfstandige ondernemers. Dus als er één club is die zich in mijn situatie zou moeten kunnen verplaatsen, dan is het die club wel.

.

Graag zou ik dan ook met PLUS eens gaan brainstormen hoe het anders kan en hoe we 'smaakaardbeien' groot kunnen maken. De manier waarop dat volgens mij kan is door intensiever met elkaar te gaan samenwerken. Het woord 'samenwerken' begint onderhand misschien een beetje sleets te worden, omdat het vaak toch niet tot gewenst resultaat leidt. Met een aantal telers bij elkaar kruipen om zo een groter blok te vormen en daarmee de illusie te wekken dat er marktmacht ontstaat is ook samenwerken. Maar als je dan met zijn allen nog een uitwisselbare leverancier bent, dan ben je nog geen streep verder opgeschoten.

.

De vorm van samenwerken die ik voorsta is dat we niet meer praten in termen van leverancier-klant-relatie, maar als gezamenlijke concepteigenaren. Het kan daarbij niet zo zijn dat één van de samenwerkers er aan het eind van het seizoen geld bij heeft moeten leggen. Van duurzame samenwerking is dan geen sprake en blijft het een loterij. Is die duurzame samenwerking er wel, dan pas is er een realistische groeipotentie van het concept. Als we op de huidige manier door moeten gaan zal er straks voor niemand nog iets te verdienen zijn en zal het steeds meer een kiloknallerwedstrijd worden met alleen maar verliezers. De consument is dan denk ik de allergrootste verliezer. Er valt steeds minder te kiezen.

.

Ik zou als smaakaardbeienteler, al dan niet in gezelschap van franchisende collega-telers continu in een dialoog willen zijn met een bedrijf als PLUS. Gezamenlijk zouden we zóveel kunnen doen om een perfecte presentatie in alle winkels neer te zetten, samen verleiding te creëren en de oogst en verkoop zo goed mogelijk met elkaar af te stemmen. We hebben er bijvoorbeeld niks aan als we de keten met een dag verkorten en dat het product een of meerdere dagen langer in de winkel blijft liggen. Ik zou het fantastisch vinden als ik behalve ambassadeur van de smaakaardbeien, ook een ambassadeur zou kunnen zijn van het samenwerkerscollectief 'smaakaardbeien'.

.

Van de 280 groente- en fruitchefs in de PLUS-winkels kun je niet verwachten dat zij ook nog eens het verhaal gaan vertellen. Het potentieel aan consumenten dat heel graag zou kiezen voor de lekkerste aardbeien, ook al zijn ze iets duurder, is heel groot denk ik. Maar in het mijns inziens te kille groente- en fruitschap komt de beleving (o.a. geur en smaak) onvoldoende over en ontbreekt dus de verleiding. Lijkt me geweldig om daar als teler mee over na te mogen denken. Ik wil voor de authenticiteit van het product gaan en er een gezicht aan geven. Marketing is immers waardenloos en authenticiteit is magnetizing. Ordinaire marketingverhaaltjes, nee die zijn niet aan mij besteed. En neem maar van mij aan: als ik enthousiast ben óf pissig, dan is het echt! Vroeger op school was ik ook al niet zo'n toneelspeler.

.

Ik ben reuze benieuwd in wat voor stemming ik volgende week ben als ik mijn volgende blog weer schrijf.

.

Nou mensen, tot volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes, doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf

Weekblog week 46 - 2010 (14 t/m 20 november)

Ik vrees dat dit zomerse beeld rijp is voor de geschiedenisboeken van Oirschot.

We hebben afgelopen week een zware knoop doorgehakt.

De aardbeienteeltloterij levert steeds meer en te veel risico op. Het prijzenpakket wordt ook pas na de trekking bekendgemaakt. Dat kan beter!

Zware knopen doorhakken zet het een en ander wel op zijn kop durf ik wel te zeggen. Maar we waren al wat gewend het afgelopen jaar Volsmaakt is een mooi concept waar ik mijn tanden graag in wil zetten. U kunt HIER op ons stemmen voor de verkiezing van De Smaak van Nederland 2010

De aardbeiplanten kunnen onderhand van het veld af en een tijdje uit het zicht verdwijnen in de koelcel. Naar verwachting zullen we daar eind volgende week een begin mee maken. De planten moeten eerst goed in rust zijn, dus niet meer groeien, anders is de kans aanwezig dat ze schade oplopen tijdens de bewaring. Afgelopen week hebben we de planten nog een beetje bijgemest met wat extra sporenelementen. Door de hevige regenval was de voorraad sporenelementen zoals borium en mangaan nogal ver teruggelopen. Niet dat ze dat nu nog veel nodig hebben, maar als ze straks weer worden uitgeplant is het goed dat de planten een klein buffertje mineralen bij zich hebben. Dat kan de hergroei wel iets makkelijker maken.

.

Vorige week stond mijn blog in het teken van een duivels dilemma, waarvoor er afgelopen week een knoop moest worden doorgehakt. Dat is inmiddels gebeurd en het dilemma is dan wel de wereld uit, maar er voor in de plaats is een levensgrote uitdaging gekomen. Mensen die mij kennen weten wel dat ik niet vies ben van een uitdaging, maar deze zet mijn leven en dat van de rest van het gezin toch danig op zijn kop. We hebben er heel goed over nagedacht en alle van belang zijnde zaken goed mee laten wegen. Het voelt een beetje vreemd om het nu uit de doeken te doen, maar.......

.

Ik ga stoppen met het zelf telen van aardbeien. Ja, ook met het zelf telen van die hele lekkere smaakaardbeien. Ik ga stoppen met de aardbeienteeltloterij met lage winkans. De afgelopen jaren is het rendement voor telers zover uitgehold dat ik geen zin meer heb om nu wéér nieuwe loten te gaan kopen. En natuurlijk weet ik dat dán wellicht net de hoofdprijs zou kunnen vallen. Hoewel u als consument snakt naar aardbeien die echt goed smaken en ook bereid bent daar goed voor te betalen, willen supermarkten en andere clubjes ze wat mij betreft niet graag genoeg hebben.

.

Het is nog steeds leuren, leuren, leuren en smoesjes afwachten. Sommige supermarkten geven aan er nog niet aan toe te zijn om nu al afspraken te maken voor het volgende seizoen. Anderen, waar ik dit jaar ook zaken mee heb gedaan, reageren nog niet eens op een vriendelijk verzoek per e-mail om over de verkoop van volgend jaar te praten. Moedeloos word ik daar van, terwijl de teelt voor volgend jaar al is begonnen en daar nu al een hoop geld in geïnvesteerd is. Een regelrechte loterij dus, waarbij het prijzenpakket pas na de trekking bekend gemaakt wordt. Ik mis de passie aan de kant van de retail volledig. Blijkbaar is ons product tóch niet goed genoeg. Nou, dan maar niet.

.

Wat ik nu dan wél ga doen? Dat moet zich nog helemaal uitkristalliseren de komende tijd. Dat hangt van een hoop dingen af die ik nu allemaal nog niet kan benoemen. Ik wil in ieder geval verder met smaakaardbeien en wellicht ook met andere bijzondere producten en daarbij samenwerken met andere telers. Maar niet meer op de bonnefooi. Ik ga alleen nog maar met conceptmatige projecten aan de slag, waar u als consument van gepassioneerd kunt raken, waar ik zelf van gepassioneerd raak en waar hopelijk ook de verschillende retailkanalen gepassioneerd van raken. Dat lijkt me wel een mooie en stevige uitdaging.

.

Als ik mezelf op de teelt blijf focussen, wat collegatelers net zo goed of beter kunnen, dan komt er van die uitdaging niks terecht vrees ik. Dus voor alle concepten zoek ik samenwerking met collega's. Met Volsmaakt heb ik nu al een mooie uitdaging en ook de Strawberrytree kan gewoon zijn diensten blijven uitvoeren. Voor de rest ben ik nu dus aan het zoeken en mezelf kennende komt er vanzelf weer iets uit de hoge hoed. U mag me daar trouwens gerust bij helpen. Voor goeie ideeën voor nieuwe concepten of projecten stel ik mijn ideeënbus graag open. Degenen met ideeën waarvan ik gepassioneerd raak nodig ik graag uit voor een etentje. Dan kunnen we het er eens verder over hebben.

.

Nou mensen, tot de volgende week dan maar weer,

groeten van Jan

.

P.S. Reageer gerust op mijn berichtjes. Doe alsof u thuis bent op ons aardbeienbedrijf.